മഞ്ഞ്മൂടിയ താഴ് വരകൾ 7 [സ്പൾബർ]

നാട്ടി കോൺക്രീറ്റ് ചെയ്ത് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അതിൻമേൽ ഇനി ഇന്ന് തൊടാൻ പറ്റില്ല.
ടോണി ചെല്ലുമ്പോൾ അവർകൊണ്ടുവന്ന ഉച്ച ഭക്ഷണം
വട്ടം കൂടിയിരുന്ന് കഴിക്കുകയാണ്.

“ടോണി… കാല് നാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.. ഇനി മുകളിലേക്കും,സൈഡിലേക്കുമുള്ളത് കട്ട് ചെയ്ത്‌ വെക്കാം.. അതിൻമേൽ ഇന്നിനി പണിയൊന്നും നടക്കില്ല.. “”

ടോണിയെ കണ്ട് സുരേഷേട്ടൻ പറഞ്ഞു.

“ ശരി ചേട്ടാ.. അതൊക്കെ ചേട്ടന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്തോ…”

ടോണി പണിയെല്ലാം നോക്കിക്കണ്ടു.

“ടോണിച്ചാ, വാ.. നമുക്ക് കഴിക്കാം.. “

കടയിൽ നിന്നും തല പുറത്തേക്കിട്ട് കറിയാച്ചൻ വിളിച്ചു.

രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
നാൻസി ചോറൊന്നും കൊണ്ട് പോവാറില്ല.. മൂന്ന്മണിക്ക് വന്നിട്ടേ അവൾ കഴിക്കൂ..

ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ടോണി നന്നായിട്ടൊന്ന് ഉറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഇവിടെ വന്ന രണ്ട് രാത്രിയും ശരിക്കുറങ്ങിയിട്ടില്ല. ഇന്നും അത് തന്നെയാകും അവസ്ഥ. അത് കൊണ്ട് ഇപ്പോ നന്നായൊന്നുറങ്ങാം.

അവൻ കറിയാച്ചന്റെ മുറിയിലേക്കാണ് ഉറങ്ങാൻ കയറിയത്.
നാൻസിയുടെ മുറിയിൽ കിടന്നാൽ ശരിയാവില്ല.
രണ്ട് കഴപ്പികളും ഇപ്പോൾ വരും.
പിന്നെ ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കില്ല രണ്ടും.

ഇന്ന് രാത്രി ഇവിടെ നിന്ന് മാറി നിൽക്കാൻ നാൻസിയോടും, കറിയാച്ചനോടും എന്ത് നുണയാണ് പറയേണ്ടതെന്നാലോചിച്ച് അവൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.

💋 💋 💋 💋 💋 💋

“വല്ലാത്തൊരു എടങ്ങേറായല്ലോ റംലാ…
ഇത്രയും ദിവസമുണ്ടായിട്ട് ഇന്നാണല്ലോ അവനിങ്ങോട്ട് വരാൻ തോന്നിയത്.. ?
ഇനിയിപ്പോ എന്താ ചെയ്യാ… ?”

നബീസു നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് മൗലീദ് പാരായണത്തിന് പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയാണവർ..
അപ്പോഴാണ് റംലക്കൊരു കോൾ..
അവളുടെ ആങ്ങള റഷീദ് ഒരു മാസം മുൻപ് ഗൾഫിൽ നിന്നും ലീവിന് വന്നിട്ടുണ്ട്.
അവനിന്ന് വൈകുന്നേരം ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടെന്ന് .

“ നിങ്ങളെന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറ മൻഷ്യനേ.. എന്ത് കേട്ടാലും മിണ്ടാതെയങ്ങിരുന്നോണം.. ‘“

ഈ വിഷയത്തിൽ ഒന്നും പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുന്ന കെട്ട്യോൻ അബൂബക്കറിനോട് നബീസു കയർത്തു.

“ ഞാനെന്ത് പറയാനാന്റെ നബീസു.. പോണ്ടാന്ന് വെക്കാം.. അല്ലാതെന്ത് ചെയ്യാനാ… “

“ അയ്യടാ.. അത് നടന്നത് തന്നെ… എന്റെ കുടുംബക്കാരെല്ലാം വരും.. അവരെയൊക്കെ എനിക്ക് കാണണം.. ഞാനെന്തായാലും പോകും.. നിങ്ങളും വരും.. മക്കളേയും ഞാൻ കൊണ്ട് പോകും.. “

നബീസു കലിപ്പിൽ തന്നെ.

“എന്നാ ഇങ്ങള് പോയ് വരി ഉമ്മാ.. ഞാനിവിടെ നിന്നോളാം… അവൻ കുറേ നാള് കൂടി വരുന്നതല്ലേ.. ചെറുതിനെ ഉമ്മ കൊണ്ടോണ്ട.. അതിവിടെ നിന്നോട്ടെ…”

തനിക്ക് വരാൻ പറ്റാത്തതിലുളള സങ്കടം മുഴുവൻ മുഖത്ത് വാരിവിതറി റംല പറഞ്ഞു.

“സാരല്ലടീ.. നമുക്ക് പിന്നെ ഒരു ദിവസം പോകാം.. ഇപ്പോ ഞങ്ങൾ പോയി വരാം.. പിന്നെ, ചെറിയ കുട്ടി ഇവിടെ നിൽക്കുമെങ്കിൽ നീ നിർത്തിക്കോ.. “

റംലക്കറിയാം.. അവൻ നിൽക്കില്ല. ഉറക്കം വരെ ഉമ്മാടെ കൂടെയാണവൻ. ഉമ്മ എവിടേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങിയാലും അവൻ മുന്നിലിറങ്ങും..