Chapter Title : മഞ്ഞു മൂടിയ പാപങ്ങൾ 1 [Dr. Wanderlust]

തോട്ടത്തിൽ പണിക്ക് വരുന്നതല്ലേ... പണി എവിടെ എങ്ങനെ എടുക്കണമെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം.”

അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“കൈ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ... തണുത്തിട്ടാണോ അതോ പേടിച്ചിട്ടാണോ?”

“എനിക്ക്... എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല.” മേരിയുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു.

“എന്നാൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ മാറി നിൽക്കുന്നത്? ലോറി ഡ്രൈവർമാർക്ക് കിട്ടാത്ത ഒരു സുഖം ഞാൻ തരാം. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് പോലെയല്ല ഇത്... പതുക്കെ, ആസ്വദിച്ച്...”

അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈ വെച്ചു. അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി, പക്ഷേ അവനെ തള്ളിമാറ്റിയില്ല.

“ഷിബിനേ... അരുതാത്തത് വല്ലതും...”

“അരുതാത്തത് ഒന്നും നമ്മൾ ചെയ്യുന്നില്ല ചേച്ചി. നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് ഞാൻ തരുന്നു, എനിക്ക് വേണ്ടത് നിങ്ങളും. ഇതിൽ ആർക്കും ഒരു നഷ്ടവുമില്ലല്ലോ.”

അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ മുഖം അമർത്തി. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞിനേക്കാൾ ചൂടുള്ള അവന്റെ ശ്വാസം അവൾ അറിഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം അവളൊന്ന് വിറച്ചു. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് മാറി.

"ഡാ ഇതൊന്നും വേണ്ട.. നീയിപ്പോ പോ.."

"ചേച്ചി ഞാൻ.."

"വേണ്ട.. നീയിപ്പോൾ പോ ഷിബിനെ.."

അവൾ അകത്തു കയറി വാതിലടച്ചു.

പിന്നീട് മൂന്നു നാലു ദിവസം അവനെ കണ്ടില്ല..

-------------------------------------------------------------

രാവിലെ തന്നെ ആന്റോച്ഛൻ ലോറിയുമായി പോയി. തലേന്നത്തെ സംഭവം മേരിയുടെ മനസ്സിൽ കിടന്നു. എന്നാൽ അന്നത്തെ ദിവസം ഷിബിനെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല.

ഹൈറേഞ്ചിലെ പകലുകൾക്ക് വലിയ ദൈർഘ്യമില്ല. അഞ്ചുമണി കഴിയുമ്പോഴേക്കും മൂടൽമഞ്ഞ് മലയിറങ്ങി വരും.

മേരി അടുക്കളവാതിൽക്കൽ നിന്ന് പുറത്തെ പറമ്പിലേക്ക് നോക്കി. പത്തു വർഷമായി ഈ കാഴ്ച കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. ആന്റോച്ചൻ ലോറി എടുത്തു പോയാൽ പിന്നെ ഈ നാല് ചുവരുകൾക്ക് കാവലിരിക്കുക എന്നതാണ് അവളുടെ പണി.

“ചേച്ചി... ഇന്നും ഒറ്റയ്ക്കാണോ?”

പരിചിതമായ ശബ്ദം കേട്ട് മേരി ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഷിബിനാണ്. അവൻ മതിലിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന് ബീഡി കത്തിക്കുകയാണ്.

“നീ ഇതുവരെ പോയില്ലേ ഷിബിനേ? നേരം ഇരുട്ടിയല്ലോ.”

“പോകാൻ തോന്നണ്ടയോ ചേച്ചി.ഇവിടുത്തെ ഈ തണുപ്പത്ത് ഇങ്ങനെ നിൽക്കാൻ ഒരു രസമാ. ചേച്ചിക്ക് ഈ ഏകാന്തത മടുക്കാറില്ലേ?”

“മടുത്തിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാനാടാ... പത്തു വർഷമായില്ലേ. ഇതിപ്പോ ശീലമായി.”

ഷിബിൻ