Chapter Title : മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന താഴ്വര [Kambi Mahan]

അറിഞ്ഞു. എനിക്കവനെ നോക്കാൻ ആവില്ല. ഞാൻ കോണിപ്പടിയിലേക്കും വിളക്കിലേക്കും നിലത്തേക്കും എല്ലാം നോക്കി. എന്നിട്ടു ആരോടോ എന്ന പോലെ പറഞ്ഞു, “നിന്റേതു പോലെ ആയിരുന്നു……………………………………………………”. ഞാൻ ഓരോ വാക്കിനും വേണ്ടി തിരയുകയായിരുന്നു. അവൻ എന്നിൽ നിന്ന് എന്താണ് വരുന്നത് എന്ന് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് അത് പറഞ്ഞത് എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല. എവിടെ നിന്നോ അത് വന്നതായിരുന്നു. അവനെ ഞാൻ നോക്കിയില്ല. അവൻ എന്നെയും നോക്കിയില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും ആലോചനകൾ കൂട്ടി മുട്ടിക്കാൻ എന്ന വിധം താഴത്തെ ഹാളിൽ സോഫ കിടന്നു. അവനെ നോക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ തുടർന്ന് പറഞ്ഞു.

വെറുതെ പറയുന്ന ആശ്വാസ വാക്കുകൾ ആണിതെന്നാണ് അവൻ ഇപ്പോഴും കരുതുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അവന്റെ അച്ഛനെ കുറിച്ച് ഞാൻ നുണ പറയില്ല എന്ന് അവനറിയാം. എനിക്ക് ഇവിടെ തളരാൻ അനുവാദം ഇല്ല. എന്തും ചെയ്യേണ്ടത് ഞാൻ ആണ്! എവിടെ നിന്നോ എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കുറെ രക്തം ഇരച്ചു കയറുന്നതു പോലെ.. “നിന്റെ അച്ഛന്റെ സാധനവും വലിപ്പം ഉള്ളതായിരുന്നു അച്ചു. എനിക്കത് ഒരു പ്രശ്നം ആയിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നത്.” ഇത്രയും പറഞ്ഞു ഞാൻ അവനെ നോക്കി. “നിനക്കും ഭയപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല”.

" അവൾ പോയെങ്കിൽ പോട്ടെ , നിനക്ക് ഞാൻ ഇല്ലേ ………… നന്ദു ………… " " അവരെ പോലെ ആണോ 'അമ്മ ……………………….." " അവരെ പോലെ നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചോ, ഇന്ന് മുതൽ ഞാൻ നിന്റെ ഗേൾ ഫ്രണ്ട് ആകാം പോരെ……………………………. " " 'അമ്മ ഒന്ന് പോയെ , അവൻ എന്നെ തള്ളി മാറ്റി…………………………….. " ഇവനെ ഞാൻ എങ്ങനെ ശേരി ആക്കി എടുക്കും പണി യുണ്ട് ബീന മനസ്സിൽ ഓരോന്ന് കണക്കു കൂട്ടി “ബീന യാണ് അവനെ രക്ഷിക്കേണ്ടത്. ബീന ക്കാണ് ആ ഉത്തരം അവന് കൊടുക്കാൻ കഴിയുക”, മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുന്ന വാക്കുകൾ. ഡോക്‌ടർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ

അവനെ എന്നെ ഇഷ്ടപെടുത്തണം അവന്റെ കാമുകി ആയി ഞാൻ മാറണം ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിച്ചു ഒന്ന് മയങ്ങാൻ കിടന്നു അപ്പോൾ ഡോക്‌ടർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ചെവിയിലേക്ക് വീണ്ടും ഓടി എത്തി എനിക്ക് മാത്രമേ അവനെ ഇതിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ ആകൂ എന്ന്!! എനിക്ക് അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുമ്പോൾ.. എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്! പിന്നെ