Chapter Title : മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന താഴ്വര [Kambi Mahan]

എനിക്ക് സങ്കടവും എല്ലാം കൂടി വരികയായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണീർ എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. “നന്ദു. ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാം.ആ പെൺകുട്ടിക്ക് അത് പറ്റിയില്ല എന്നതിന് അത് ആർക്കും പറ്റില്ല എന്ന് അർഥം ഇല്ല. അത് മനസ്സിലാക്കു.” അവൻ എന്നെ നോക്കി. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു. “‘അമ്മ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറയുന്നതാ. ഇതിനു മുൻപ് അശ്വതിക്കും ഇതാ പറ്റിയത്………………………………………………………….. ” താഴേക്ക് നോക്കിയാണ് അവസാന ഭാഗം പറഞ്ഞത്. എനിക്ക് ആകെ കൂടെ ദേഷ്യം ആണ് വന്നിരുന്നത്. ഇവന് ഇതെന്താ പറഞ്ഞാൽ മനസിലാകാത്തതു. അവൻ പിന്നെയും കണ്ണിൽ നിന്ന് വന്ന വെള്ളം തുടച്ചു കളയാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ മനസിൽ ആശങ്ക വല്ലാതെ ഏറിയിരിക്കുന്നു. കൂടെ ഉള്ളവർ എല്ലാം പല പെൺകുട്ടികളുമായി നടക്കുന്നതും അവൻ ഒരാളുടെയും ഒപ്പം പോവാൻ പറ്റാതെ ആയതും പറഞ്ഞ അവൻ വീണ്ടും തലയിണയിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. എനിക്ക് സങ്കടവും കൊണ്ട് എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്ന് അറിയില്ല. “നന്ദു. ഞാൻ പറയുന്നത് നീ വിശ്വസിക്ക്. വലിപ്പം ഒരു പ്രശ്നം അല്ല കുട്ടാ. ചില പെൺകുട്ടികൾക്ക് പറ്റില്ല. ചിലർക്ക് പറ്റും…………………………” ഞാൻ എങ്ങനെയോ ആണ് അത് പറഞ്ഞത്. “അമ്മ നുണ പറയാതെ ഒന്ന് പോകുന്നുണ്ടോ……………………………………………………………………….”, അവന്റെ ശബ്ദം പൊങ്ങി. എനിക്ക് സഹിച്ചില്ല. എന്റെ വായിൽ നിന്നും പിന്നെ വന്നത് – “ഞാൻ പറഞ്ഞത് നുണയാണെങ്കിൽ നീ ഇപ്പൊ ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നെടാ………………………………………………………………………..” പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് എന്താണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യം ആയതു. ഞാൻ അവനെയും അവൻ എന്നെയും നോക്കി. എനിക്ക് ആകെ ലജ്ജ തോന്നി എനിക്ക് ഇനി എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ എന്നെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്. അവന്റെ അച്ഛനെ പറ്റിയുള്ള എന്ത് വിവരവും അവനു വലുതാണ്. അവൻ എന്നോട് ചിലപ്പോളൊക്കെ ചോദിക്കാറുണ്ട് അച്ഛന്റെ പോലെ ആണോ മുടി, കൈ, കാലുകൾ. മീശ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കും ഇപ്പോഴും. ആണ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവനു വളരെ സന്തോഷവും ആണ്. ഇത് പക്ഷെ. അവൻ എന്നെ തന്നെ നോക്കി കിടക്കുന്നു. പക്ഷെ മുഖത്തു നിന്നും എന്തോ ഒരു ഭാരം പോകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടി. . എന്താണ് ഞാൻ അവനോടു ഇനി പറയുക? “‘അമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് കുട്ടാ……………………………………………………………”, “നിന്റെ അച്ഛനും..” എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ അത് പറയുക. അവൻ എന്റെ നേരെ തിരിയുന്നത് ഞാൻ