Chapter Title : മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന താഴ്വര [Kambi Mahan]

ഇല്ലാത്തതും അല്ല. “ബീന “ പണ്ട് അവൻ സ്വയംഭോഗം ചെയ്തിരുന്നു ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷം അവൻ അതും ചെയ്യാറില്ല ” ബീന ഫിസിക്കലി അവനു യാതൊരു പ്രശ്നവും ഇല്ല “

ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്നാൽ കാര്യമായി ആണ് അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞത്. ഞാൻ എഴുനേറ്റ് പോരാൻ നേരം ഡോക്‌ടർ പറഞ്ഞു

പിന്നെ ബീന കടൽ കാണാൻ പേടി ഉള്ളവരെ നമ്മൾ കടൽ കാണിച്ചു പേടി മാറ്റണം ആനയെ പേടി ഉള്ളവരെ നമ്മൾ ആനയെ കാണിച്ചു പേടി മാറ്റണം മനസ്സിലായോ ഞാൻ വെറുതെ തല ആട്ടി . കാറിൽ വെച്ച് അവൻ എന്നോടോ ഞാൻ അവനോടോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വീടെത്തി അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇറങ്ങി റൂമിലേക്കു പോയി. റൂമിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞു. എനിക്ക് ആ വാതിൽ അടഞ്ഞു കാണുന്നതേ ഇഷ്ട്ടമല്ല. ഇതിപ്പോൾ മാസങ്ങൾ ആയി അത് അങ്ങനെ ആണ്. ഇത് ശരിയാവില്ല. ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. എന്തെങ്കിലും പ്രതിവിധി വേണം. എന്റെ കുട്ടിയെ അങ്ങനെ വിടാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. എന്തിനെ പറ്റിയാണെങ്കിലും സംസാരിക്കണം. എന്താ ഡോക്‌ടർ ആനയുടെയും കടലിന്റെയും കാര്യം പറഞ്ഞത് ഉച്ചക്ക് ആഹാരം കഴിഞ്ഞു. പതിവ് പോലെ അവൻ വാതിലടച്ചു ഉള്ളിലേക്കു പോയി. ഞാൻ പാത്രങ്ങൾ എല്ലാം കഴുകി വെച്ച് സോഫയിൽ ഇരുന്നു. ധൈര്യം ഇല്ല. ഒടുവിൽ ഞാൻ എങ്ങനെയെല്ലാമോ സംഭരിച്ച ധൈര്യംകൊണ്ട് അവന്റെ വാതിലിനടുത്തെത്തി. വാതിലിൽ മുട്ടി. രണ്ടു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിരിക്കണം. വാതിലിന്റെ കുറ്റി തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. പതുക്കെ തള്ളിയപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നു. അവൻ തിരിച്ചു കിടക്കയിൽ ആണ്. ഞാൻ പതുകെ അടുത്ത് പോയിരുന്നു. “നന്ദു. നന്ദു. ഡാ. എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്. ഡോക്ടർ എന്നോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിയേ നീ……………………..” അവന്റെ താടി പിടിച്ചു ഉയർത്തി കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു അവൻ തിരിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു തിരിച്ചു. അവൻ മുഖം ആകെ ചുവന്നു കണ്ണ് ചെറുതായി നിറഞ്ഞതു പോലെ കിടക്കുകയാണ്. “കുട്ടാ. ഇതൊക്കെ ഉണ്ടാകും. പക്ഷെ അതിലൊന്നും ഇത്ര കാര്യം ഇല്ല. കേട്ടോ?........................................” അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “എനിക്ക് അവളെയും നഷ്ട്ടമായി. ഇനി ആരുടെ എടുത്തേക്കും എനിക്ക് പോവാൻ പറ്റില്ല അമ്മെ……………………….”. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. അവനെ അത് വല്ലാതെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അവനോടു പലതും പറയാൻ തുടങ്ങി.. അവൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുമായാണ്, ഇനി ഒരിക്കലും ഇതൊന്നും ശരിയാവില്ല എന്ന്.