Chapter Title : മഞ്ഞുരുകും കാലം 4 [വിശ്വാമിത്രൻ]

കൈകഴുകാൻ പുറത്തുവെച്ചെക്കുന്ന ടാങ്കിന്റടുത്തേക്കു നീങ്ങി. കൈകഴുകാൻ പോന്ന ഞാനൊരു നിമിഷത്തേക്ക് ശങ്കിച്ചു. എന്റെ വലത്തേ കൈ മൂക്കിന് നേരെ കൊണ്ടുവന്നു ആഞ്ഞു വലിച്ചു. ചിഞ്ചുവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ മാസ്മരികഗന്ധം എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഞാനെന്റെ കൈകൾ കഴുകി പൊറോട്ടയും ബീഫും വെട്ടിവിഴുങ്ങി. തിരിച്ചു ലൈബ്രറിയിലേക്കെത്തിയ ഞാൻ ആദ്യം പരതിയത് അവളെ ആണ്. ഇരിപ്പുണ്ട്. കഴിക്കാനാണെന്നും പറഞ്ഞുപോയ ബാക്കി ടീമ്സും എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഞാനെന്റെ പഴയ സ്ഥലം പിടിച്ചു. അന്നത്തെ പത്രം നിവർത്തി അതൊരു മറയായി പിടിച്ചു ചിഞ്ചുവിനെ ശ്രേദ്ധിച്ചു. അവൾക്കൊരു ഭാവമാറ്റവും ഇല്ല. ഹല്ലേ!! ഞാനവിടെ വെട്ടിവിയർത്തൊലിച്ചു ഇരിക്കുന്നു. അവളവിടെ ജട്ടിപോലുമിടാതെ കൂളായിരുന്നു പഠിക്കുന്നു. വാട്ട് ഈസ് ദിസ്? വെള്ളരിക്കാപ്പട്ടണം? ഒരു മൂന്നുമണിയായപ്പോൾ എന്തെക്കയോ പറഞ്ഞു ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു. ആർക്കും തലകൊടുക്കാതെ ഞാൻ നേരെ ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വച്ച് പിടിച്ചു. കൃത്യസമയത്തു തന്നെ ഒരു കരുനാഗപ്പള്ളി ഓർഡിനറി ബസ്സ് പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. ചാടിക്കയറി സൈഡ് സീറ്റിൽ ആസനമുറപ്പിച്ചു ചിന്തയിലാണ്ടു. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഒരു പെണ്ണിനെ അനുഭവിച്ചു. അതും അവൾ മുൻകൈ എടുത്ത്!! അതിന്റെ സുഖത്തിലും ആ അനുഭവം തന്ന ആത്മസംതൃപ്തിയിലും ഞാനിരുന്നു ദൃതന്തപുളകിതനായി. ഒരു പൊട്ടനെ പോലെ ഞാൻ ഒറ്റക്കിരുന്നു ചിരിച്ചു. ഇനി കാക്കകളെങ്ങാനും മലർന്നു പറക്കാൻ തുടങ്ങിയോ? ഞാൻ ബസ്സിന്റെ പുറത്തോട്ട് തലയിട്ടു മേലോട്ട് നോക്കി. ഇല്ല. കാർമേഘങ്ങൾ ഇരുണ്ടുകൂടുന്നതല്ലാതെ സാമാന്യതയിൽ കവിഞ്ഞ ഒന്നുമല്ല. പൊതുവെ ഏകാന്തജീവിതം നയിക്കുന്ന ഞാൻ മിണ്ടാനും പറയാനും ആളില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ കൊച്ചിലേ എന്നോട് തന്നെ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നെ പിന്നെ അതൊരു ശീലമായി, മനസ്സിൽത്തന്നെ അത് പൊതുവായകാര്യമായി. അപ്പോൾ എന്ത് ചിന്തിച്ചാലും ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതും ഞാൻ