Chapter Title : മഞ്ഞുരുകും കാലം 7 [വിശ്വാമിത്രൻ]

ആരുമില്ല. ഞാൻ മെല്ലെ തിരിച്ചിറങ്ങി ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കയറി. നടന്നു ശാന്തമായ മനസ്സ് ആ കൊലുസിന്റെ കിലുക്കവും അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരിയും കേട്ട് തിരിച്ചു പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് പോയിരുന്നു. ലിഫ്റ്റിൽ കയറി രണ്ടാം നിലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അതാ അവരുടെ റൂമിന്റെ പുറത്തുനിന്നു ചിഞ്ചു ഫോണിൽ ആരെയോ വിളിക്കുന്നു. "ചേച്ചിയാ" എന്നവളെനിക്ക് ആംഗ്യം തന്നു. പഴയതെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നൈസ് വെള്ള ചുരിദാറും അയഞ്ഞ പാന്റുകളുമായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. ഏറെ നാളായി അവളുമായി സംബന്ധിച്ചിട്ടു. അതിന്റെ ഒരു കഴപ്പും കൂടാതെ നേരത്തെ അറിഞ്ഞ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ ഒരു തരം മാനസിക പിരിമുറുക്കവും. അവൾ തിരിഞ്ഞു റൂമിന്റെ കതകു തുറക്കാൻപോയപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നും ഞാൻ കടന്നു പിടിച്ചു.

അവളുണ്ടോ പതറുന്നു. "ശെരി ചേച്ചി, ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ പോവുവാ", എന്നുപറഞ്ഞു മൊബീല് അവൾ ഓഫ് ചെയ്തു. അവളുടെ വലത്തേ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി നില്കുന്നെ എന്റെ മുഖം പിടിച്ചു ഉയർത്തി. ആ മൃദുവായ തവിട്ടുനിറമുള്ള കണ്ണുകളുടെ പുരികങ്ങൾ വളച്ചു "എന്തേയ്" എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു. മറുപടി പറയാതെ ഞാനവളെ വലിച്ചുകൊണ്ടു പാൻട്രി റൂമിലേക്ക് നടന്നു. എന്റെ ത്വര മനസ്സിലാക്കിയ അവൾ എതിർപ്പുകളൊന്നും കൂടാതെ എന്നോടൊപ്പം വന്നു. പത്തു ഫർലോങ് ഓടിയതിന്റെ ദാഹമുള്ളത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പാൻട്രിയുടെ കതക് അടച്ചിട്ട് അവളെ ഞാൻ ആ ഡോറിന്റെ എതിരായി ചാരിനിർത്തി. എന്റെ പരുക്കൻ സ്വഭാവം കണ്ടിട്ടാണോ എന്തോ,കമ്പികുട്ടന്‍.നെറ്റ് അവൾ വല്യ താല്പര്യം ഒന്നും കാണിച്ചില്ല. അവളുടെ ചെറിയ കൈകൾ എന്റെ ഇരു കൈകളിലും ആക്കി ഞാൻ മുകളിലോട്ടുയർത്തി. അവളുടെ മുലയെന്നു വിളിക്കാവുന്ന ചെറിയ തട്ടിപ്പുകളിൽ ഒരെണ്ണത്തെ ഞാൻ പൂർണമായി ചുരിദാറിന്റെ പുറത്തൂടെ വായിലാക്കി ഒരു കടി കൊടുത്തു. “ഹൌ” “അടങ്ങി നിക്ക് പെണ്ണെ!” അവൾക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത സ്വരത്തിലുള്ള പ്രതിലേഖനം കേട്ടപ്പോൾ അവളൊന്നു ഒതുങ്ങി. പാവം. പെണ്ണ് പേടിച്ചു കാണും, ഞാൻ വിചാരിച്ചു. അവളുടെ കൈകളെ ഞാൻ വിട്ടു, മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. അവൾ കൈകൾ മുകളിൽ തന്നെ പൊക്കി നിർത്തി. ആ അയഞ്ഞ ടോപ്പിനുള്ളിൽ ഞാൻ തലയിട്ടു, ആ ചെറിയ പൊക്കിളിൽ നാവിട്ടുരച്ചു. ആ കുഞ്ഞിടുപ്പിൽ എന്റെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് പോറി.