Chapter Title : മനുഷ്യനായാൽ നാണം വേണം [പവി]

സന്ദർഭവശാൽ എണ്ണയിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന പ്രാണനാഥന്റെ  കുലച്ചു നിൽക്കുന്ന ജാംബവാനെ കാണാൻ ഇടയായി..... കൊതിയോടെ അതിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു, "കുറ്റം പറയരുതല്ലോ.... വെറുതെ അല്ല.. എന്റെ ഉറക്കം  കളയുന്നത്... "

ഗോപാല പിള്ളയും  മാധവി അമ്മയും... ഒരു പോലെ..  "തല്പരർ "  ആണ്.... ഒരു പണമിട മുന്നിൽ  മാധവി അമ്മ തന്നെ... കളിക്കാൻ കിട്ടുന്ന ഒരു സന്ദർഭവവും  അവർ പാഴാക്കില്ല. അതിനുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ  ഒരുക്കി കാത്തിരിക്കാൻ ഒരു പ്രത്യേക തരം വിരുത് തന്നെ ഉണ്ട്, പെണ്ണുമ്പിള്ളയ്ക്ക്..

ഒരു ദിവസം പതിവ് പോലെ  നടന്ന ഒരു സമ്പൂർണ പണ്ണലിന് ശേഷമുള്ള ഇടവേള...

ഗോപാല പിള്ളയുടെ നെഞ്ചത്ത് കിടന്ന്.... മാറിലെ ചുരുണ്ട മുടി നിവർത്തുകൊണ്ട് ഇരിക്കെ... മാധവി പിള്ള പറഞ്ഞു, "അതേയ്...  നമ്മുടെ രോഹന്.... ഒരു പെണ്ണിനെ നോക്കണ്ടേ.  ?"

"അവൻ വല്ലോരേം  കണ്ട് വെച്ചിട്ടുണ്ടോ  എന്ന് വല്ലോം അറിയോ.... ? കാലം അതാ... "

"ഞാൻ  നാളെ വിളിക്കുമ്പോൾ.. ഒന്ന് കിള്ളി ഒന്ന് ചോദിക്കാം.. "

"അവന്  25 കഴിഞ്ഞതേ ഉള്ളൂ... "

"ഇനി അവൻ ലീവിൽ വന്ന് പോയാൽ.. പിന്നെ... രണ്ട് കൊല്ലം കൂടി കഴിയില്ലേ...  അവനും ആഗ്രഹം കാണില്ലേ... കള്ളന് കൊതി ഇത് വരെ മാറിയില്ലല്ലോ. "എന്ന് പറഞ്ഞു കള്ള ചിരിയോടെ മാധവി അമ്മ പിള്ളയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് നുള്ളി...

"നിന്റെയല്ലേ മോൻ...? "

പിള്ളയുടെ നെഞ്ചത്ത് സ്നേഹ വാത്സല്യത്തോടെ ഒന്ന് ഇടിച്ചിട്ട് മാധവി പിള്ള പറഞ്ഞു,  "അതേ... അതേ..  കണ്ട് ഞാൻ... കള്ളന്റെ "യന്ത്രം " എണ്ണ ഇട്ട് സൂക്ഷിക്കുന്നത്... !"

രണ്ട് പേരും ചിരിച്ചു.

"എന്റേത് കണ്ടേച്ചു പോയി.... തിരിച് എനിക്ക്..... "

"കൊച്ചു കള്ളൻ ഈ പ്രായത്തിലും.... കാണാത്ത ദിവസമില്ല.  എന്നിട്ടും... കൊതിയാ.."

പിള്ള  പെണ്ണുമ്പിള്ളയെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി ചുംബിച്ചു പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള കൊതി തീരത്തില്ല.... മോളേ... "

കഷണ്ടി കേറിയ മുടിയിൽ വിരലോടിച്ച മാധവി പിള്ള പറഞ്ഞു, "എനിക്കറിയാം... പൊന്നേ... "

അങ്ങനെ പെണ്ണുമ്പിള്ളയെ പേറി കൊണ്ട് എത്രയോ നേരം.. കിടന്നു...

രോഹൻ കാനഡയിൽ നിന്നും വരുന്നതിന് മുമ്പ്