Chapter Title : മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് 2 [Vichithran]

പതുക്കെ തിരിച്ചു തണുപ്പ് അല്പം കൂടി കൂട്ടി. "നല്ല തണുപ്പല്ലേ രാജപ്പാ..." അവൾ വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

രാജപ്പൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. "ഇല്ല... കുഴപ്പമില്ല ശോഭമ്മേ..." അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി.

ശോഭ തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഒരു ടിഷ്യു പേപ്പർ എടുത്തു. അവൾ തന്റെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പ് (അത് ചൂട് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിലെ ആവേശം കൊണ്ട് ഉണ്ടായതായിരുന്നു) പതുക്കെ തുടച്ചു. അവളുടെ ബ്ലൗസിന്റെ അരികിലൂടെ അവൾ ടിഷ്യു പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു. രാജപ്പൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയാണെങ്കിലും, കൺകോണിലൂടെ ശോഭയുടെ ഓരോ ചലനവും അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിയർക്കുന്നത് രാജപ്പാ? ഇത്രയും തണുപ്പുള്ളപ്പോൾ..." ശോഭ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.

അവൾ മറ്റൊരു ടിഷ്യു പേപ്പർ എടുത്ത് രാജപ്പന് നേരെ നീട്ടി. "ഇതാ... നെറ്റിയിലെ ആ വിയർപ്പ് ഒന്ന് തുടയ്ക്ക്."

രാജപ്പൻ മടിച്ചുമടിച്ച് കൈ നീട്ടി. അവൻ ടിഷ്യു വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ശോഭ മനപ്പൂർവ്വം കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. അവളുടെ മൃദുവായ, വിലകൂടിയ ക്രീമുകളുടെ ഗന്ധമുള്ള വിരലുകൾ അവന്റെ തഴമ്പിച്ച പരുക്കൻ വിരലുകളിൽ കോർത്തു. ഒരു നിമിഷം കാറിനുള്ളിലെ സമയം നിശ്ചലമായി. ശോഭയുടെ തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ ചൂടുള്ള ചർമ്മത്തിൽ അമർന്നു. രാജപ്പന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് ശോഭ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു.

അവൻ ടിഷ്യു വാങ്ങി തന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി. ശോഭയുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ആ മണം ഇപ്പോൾ അവന്റെ സിരകളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുകയാണ്.

"രാജപ്പാ..." ശോഭ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ സ്വരം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പതുക്കെയും ആഴമുള്ളതുമായിരുന്നു. "കൊച്ചിയിലെ എന്റെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. എനിക്ക് അവിടെ നിന്നെപ്പോലെ വിശ്വസ്തനായ ഒരാളുടെ സഹായം ആവശ്യമുണ്ട്. സാറ പറഞ്ഞതുപോലെ നീ എന്നെ സഹായിക്കില്ലേ?"

രാജപ്പൻ പതുക്കെ തലയാട്ടി. "സാറാമ്മാമ്മ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ എന്ത് പണിയും ചെയ്യും ശോഭമ്മേ..."

'ശോഭമ്മേ' എന്ന ആ വിളി ശോഭയിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഹാസം നിറച്ചു. സാറയെ 'സാറാമ്മാമ്മ' എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ വിനയത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ വന്യതയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ശോഭയുടെ ശ്വാസം കനത്തു.

"എന്നെ അങ്ങനെ