Chapter Title : മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് 2 [Vichithran]

എനിക്ക് വേദനിച്ചു, പക്ഷേ ആ വേദനയിൽ ഒരു വലിയ സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ആ കുളമ്പ് പോലുള്ള കൈകൾ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചത് എന്റെ ശരീരം പൊട്ടിപ്പോകുമെന്നാണ്."

ശോഭയുടെ ഇരിപ്പ് അസ്വസ്ഥമായി. അവൾ സോഫയിൽ അല്പം കൂടി ഇടുങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. സാറയുടെ ഓരോ വാക്കും ഒരു ചമ്മട്ടി പ്രഹരം പോലെ ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെ ഉണർത്തി. സാറ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ശോഭയുടെ തുടകൾ വിറയ്ക്കുന്നതും, അവൾ അറിയാതെ തന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ കൈ അമർത്തുന്നതും സാറ അതീവ രസത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു.

"നീ വിശ്വസിക്കില്ല ശോഭേ," സാറ പതുക്കെ ശോഭയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ശോഭ ഒന്ന് ഞെട്ടി. "അവൻ എന്നെ എടുത്തുകൊണ്ട് ആ മുറിയിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവന്റെ കൈകളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയി. അവന്റെ ആ വലിയ അവയവം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ അലറിപ്പോയി. 'സാറാമ്മാമ്മേ' എന്ന് അവൻ അപ്പോഴും വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ വിളിക്കൊപ്പം അവൻ എന്നെ തകർക്കുകയായിരുന്നു."

ശോഭയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ സാറയോടുള്ള ബഹുമാനമല്ല, മറിച്ച് അസൂയയും ഒപ്പം വന്യമായ ഒരു ആഗ്രഹവുമാണ് തോന്നിയത്. സാറയുടെ ഓരോ വിവരണവും ശോഭയെ ഒരു ഘട്ടം കൂടി ഉന്മത്തയാക്കി. ശോഭയുടെ നോട്ടം ഇപ്പോൾ സാറയുടെ കണ്ണുകളിലല്ല, മറിച്ച് സാറ വിവരിക്കുന്ന ആ പരുക്കൻ ലോകത്തിലാണ്.

"ശോഭേ... നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? നീ വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നു," സാറ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

ശോഭ പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുഖം താഴ്ത്തി. "ഇല്ല... ഒന്നുമില്ല. നീ പറയുന്നത് കേട്ട് ഞാൻ അമ്പരന്നു പോയി. നീ ഇത്രയും... ഇത്രയും വന്യമാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല."

സാറ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ശോഭയ്ക്ക് പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവൾ ശോഭയുടെ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ കോതി ഒതുക്കി. "ഇതൊന്നും ഞാൻ തുടങ്ങിയതല്ല ശോഭേ... പ്രകൃതിയുടെ ആ ഒരു കരുത്തിന് മുന്നിൽ നമ്മൾ വെറും നിസ്സാരന്മാരാണ്. രാജപ്പനെപ്പോലെ ഒരാൾ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിലെ നിന്റെ സഭ്യതയൊക്കെ എവിടെപ്പോകുമെന്ന് എനിക്ക് കാണണം."

ശോഭ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ