Chapter Title : മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran]

സുഖമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? അനുവിനൊപ്പം... ജോലി തിരക്ക് കൊണ്ട് സമയം കിട്ടുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങൾ ദമ്പതികൾക്ക് ഇടയിൽ... അങ്ങനെ സ്നേഹം നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?”

മനു അല്പം നാണിച്ചു, പക്ഷേ മെല്ലെ പറഞ്ഞു:
“ചേച്ചി... അതെ. ഞങ്ങൾ നോർമൽ ആണ്. ജോലി തിരക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലും... എല്ലാ ദമ്പതികൾക്ക് ഇടയിൽ നടക്കുന്ന പോലെ തന്നെ. സ്നേഹം ഉണ്ട്, പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ തിരക്ക് കൊണ്ട്... അതു പോരാതെ തോന്നും.”

സാറാ ചേച്ചി തലയാട്ടി, കണ്ണുകൾ അല്പം മങ്ങി.
“അതെ മോനെ... എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ. ഭർത്താവ് വരുമ്പോൾ... രണ്ടു ദിവസം സ്നേഹം കിട്ടും. പക്ഷേ അതു പോരല്ലോ. രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ... ശരീരം ചൂടുപിടിക്കും, മനസ്സ് അലഞ്ഞു തിരിയും. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ... അതു തീരാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ... വിഷമം വരും. പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാൻ? ജീവിതം അങ്ങനെ തന്നെ.”

മനു അവളെ നോക്കി, മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ തോന്നൽ വന്നു. അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു:
“ചേച്ചി... ചേച്ചിക്ക് വിഷമം തോന്നുമ്പോൾ... എന്താ ചെയ്യാറ്?”

സാറാ ചേച്ചി ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി ഇരുന്നു. ടിവിയിലെ സീരിയലിന്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം മാത്രം മുറിയിൽ പരന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, നൈറ്റിയുടെ അറ്റം മടക്കി വെച്ചു, പിന്നെ മെല്ലെ ശ്വാസം വിട്ടു. ശബ്ദം താഴ്ത്തി, വളരെ മെല്ലെ, അല്പം ചിരി കലർത്തി പറഞ്ഞു:

“മോനെ... ചില രാത്രികൾ... ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അലഞ്ഞു തിരിയും. ശരീരം അല്പം... അസ്വസ്ഥമാകും. ഭർത്താവ് വരുന്നത് അപൂർവ്വമല്ലേ... വന്നാലും രണ്ടു ദിവസം മാത്രം. പിന്നെ വീണ്ടും ഒറ്റക്ക്. മക്കൾ വിളിക്കും, പക്ഷേ അവരോട് എന്ത് പറയാൻ? അവർക്ക് സ്വന്തം ജീവിതമുണ്ട്. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിലും... അവർക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ചിലപ്പോൾ... ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിൽ... ഒരു ചെറിയ തീ കത്തുന്ന പോലെ തോന്നും. അത് ആരോടും പറയാൻ പറ്റില്ല. പറഞ്ഞാൽ... എന്ത് പറയാനാ? ജീവിതം അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ?”

മനു അവളെ നോക്കി ഇരുന്നു. ടിവിയുടെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു—കണ്ണുകളിൽ ഒരു പഴയ, മങ്ങിയ നൊമ്പരം. അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു:

“ചേച്ചി... അപ്പോൾ...