Chapter Title : മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran]

ഒരു ശബ്ദം—മഴയുടെ ആദ്യ തുള്ളികൾ മേൽക്കൂരയിൽ പതിച്ചു. പിന്നെ ഒരു വലിയ മിന്നൽ, ഇടി മുഴങ്ങി. വീട് വിറച്ചു. സാറാ ചേച്ചി ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു. ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി—മഴയും ഇടിയും അവളെ എപ്പോഴും ഭയപ്പെടുത്തും, പ്രത്യേകിച്ച് ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ. പുറത്ത് മഴ പെയ്തു തുടങ്ങി, കാറ്റ് ജനാലകൾ അടിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്നു, വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മനുവിന്റെ മുറിയിലെ വെളിച്ചം ഓഫായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇടി വീണ്ടും മുഴങ്ങി. അവൾ മെല്ലെ അവന്റെ വാതിൽ മുട്ടി:
“മനുവേ... നീ ഉറങ്ങിയോ മോനെ?”

മനു ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു, വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദം ശക്തമായിരുന്നു.
“ചേച്ചി... എന്താ? മഴയാണോ?”

സാറാ ചേച്ചി അല്പം വിറച്ചു നിന്നു, നൈറ്റി മഴക്കാറ്റിൽ അല്പം ഇളകി.
“മോനെ... മഴയും ഇടിയും... ഞാൻ അല്പം ഭയപ്പെടുന്നു. അമ്മച്ചി ഉറങ്ങി, പക്ഷേ ഞാൻ... ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ... ഭയം തോന്നും. നീ... ഇന്ന് അപ്പുറത്തു എന്റെ കൂടെ കിടക്കാമോ?”

ഇത് സത്യമോ മിഥ്യയോ എന്ന് മനുവിന് അറിയില്ലാരുന്നു.. അവൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി..

"അതിനെന്താ ചേച്ചി..ഞാൻ വരാം. പേടിക്കണ്ട.."

അത് കേട്ടതും അവൾ മെല്ലെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു, മുറിയിലേക്ക് കയറി. മനു അമ്പരന്നു നിന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ പിന്നാലെ കയറി. സാറാ ചേച്ചി വാതിൽ അടച്ചു, കുറ്റി ഇട്ടു—ആ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി, രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. മനുവിന് ഒരു അസാധാരണം പോലെ തോന്നി—ചേച്ചി... ഇങ്ങനെ വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു... എന്താ? പക്ഷേ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. അവൻ അമ്പരന്നു സ്തംഭിച്ചു ഇരുന്നു, കിടക്കയുടെ അറ്റത്ത്.

സാറാ ചേച്ചി