Chapter Title : മനുവിന്റെ ചേച്ചി രേണുക [ഒലിവര്‍]

ശേഷം ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് വെള്ളം ഒഴിച്ച് കെടുത്തുന്നത് പോലെയാക്കിയിട്ട് ഏട്ടൻ അക്കരയ്ക്ക് പറന്നില്ലേ? പിന്നെ രണ്ടുവർഷം കൂടുമ്പോഴുള്ള ഓരോ വരവിലും അതിന്റെ പുനരാവർത്തനങ്ങൾ. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ മോളും പിറന്നു. പത്തുവയസ്സുകാരി.

“അഞ്ചിൽ പഠിക്കുന്ന മോളുടെ അമ്മയാണെന്ന് പറയില്ലല്ലോടീ.” കഴിഞ്ഞദിവസം കൂടെ പണ്ട് സ്കൂളിൽ പഠിച്ച രാജീവിനെ വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ആപാദചൂഡം വീക്ഷിച്ച് ചുണ്ട് നുണഞ്ഞ് കൊണ്ടത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ പോലെ തോന്നി. ശരിയാണ്, മുപ്പത്തിനാല് വയസ്സേ ആയിട്ടുള്ളൂ. എന്നിട്ടും മഴ കാത്ത് കഴിയുന്ന വേഴാമ്പലിനെപ്പോലെ രമേശേട്ടന്റെ അടുത്ത വരവും കാത്ത് കഴിയുന്നു. അമ്പതാമത്തെ വയസ്സിൽ കണക്കെടുത്ത് നോക്കിയാൽ ഏട്ടന്റെ കൂടെ ജീവിച്ചത് എല്ലാം കൂട്ടിയൊരു നാലോ അഞ്ചോ വർഷമായിരിക്കും. ഇതുമൊരു ജീവിതം. അവൾ ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ ഉറക്കത്തിലാണ്ടു.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയോടെ രേണുകയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു കൊറിയർ വന്നു. താനൊന്നും ഓർഡർ ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന അത്ഭുതപ്പെട്ട് അവൾ കൊറിയർ കൈപ്പറ്റി തുറന്നു നോക്കി. മാമ്പഴ നിറമുള്ളൊരു സാരി. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു കുറിപ്പും.

“ എന്റെ പൊന്നോമന ചേച്ചിപ്പെണ്ണിന് ഈ അനിയൻകുട്ടന്റെ പിറന്നാൾ സമ്മാനം”

അപ്പോഴാണ് അന്ന് തന്റെ പിറന്നാൾ ആണെന്നുള്ള കാര്യം രേണുക ഓർക്കുന്നത് തന്നെ! ഇവനിത് എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അപ്പോഴാണ് ഫേസ്ബുക്കിൽ നമ്പർ മാത്രമല്ല ബർത്ത്ഡേയും അഡ്രസ്സുമൊക്കെ കൂടി അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തിരുന്ന കാര്യം ഓർത്തതും പുഞ്ചിരി തെളിച്ചതും.

ഉടൻ തന്നെ മനുവിന്റെ കോൾ വന്നു.

“ ഹാപ്പി ബർത്ത് ഡേ ചേച്ചി! കൊറിയർ കിട്ടിയ മെസ്സേജ് വന്നിട്ട് വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി. ഇല്ലേൽ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്കേ വിളിച്ചനേ.”

“ താങ്ക്യൂ… എന്നാലും ഇതൊരു സർപ്രൈസായിരുന്നെടാ...” രേണുക സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ ഹിഹി… അപ്പൊ എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നടന്നു.”

“ എന്നാലും ഇതിന് നല്ല വിലയായി കാണുമല്ലോടാ. എന്തിനാ മോനേ ഇത്രയും കാശ് കൊടുത്ത്…”

“ ഇടംതിരിഞ്ഞ വർത്താനം പറയാതെന്റെ പൊന്നുരേണൂട്ടി. ഇഷ്ടമുളളവർക്ക് സർപ്രൈസ് കൊടുത്തില്ലേൽ പിന്നെയാർക്കാ…”

“ ഹിഹി. എന്തായാലും താങ്ക്സ്. ഒത്തിരി സന്തോഷമായെടാ. നീയെങ്കിലും ഓർത്തിരുന്നല്ലോ.”

“ ങേ… അതെന്തേ ചേട്ടൻ ഓർത്തില്ലേ?”

“ ഓ… പുള്ളിക്ക് ഇതൊക്കെ ഓർക്കാനെവിടെയാ നേരം?