Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 1 [ലസ്റ്റർ]

മനോഹരമായ സൗഹൃദം മാത്രം കൊണ്ട് നടന്നതല്ലാതെ ഇതുവരെ ഏതെങ്കിലും ഒരാൺകുട്ടിയുമായി അവൾക്ക് പ്രണയമോ ക്രഷോ ഉണ്ടായതായി അറിയില്ല, തോന്നിയിട്ടുമില്ല.
നന്നായി പഠിച്ചു, അവളുടെ ഇക്കാക്കയുടെ തണലിൽ തന്നെ ജോലിക്ക് കേറി അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ജീവിക്കുന്ന അവളെ തന്റെ അനിയത്തിയെ പോലെ അല്ല മകളെപോലെയാണ് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. പക്ഷേ വാഹിദ് വന്നതോടെ അവൾക്ക് എന്തോ ഒരു മാറ്റം.
അതെ, അവൾക്ക് അയാളിൽ എന്തോ പ്രത്യേകത തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ മേലുദ്യോഗസ്ഥനോട് ഇത്ര ഫ്രണ്ട്‌ലി ആയിട്ട് സംസാരിക്കുന്ന ടൈപ്പല്ല അവൾ. നാട്ടിലെ മെയിൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഫോൺ വന്നാൽ പോലും വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന പെണ്ണാണ് തനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെന്ന ബോധത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ പെരുമാറുന്നത്.
ജാസ്മിന്റെ മനസ്സിൽ വാഹിദിന്റ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു വന്നു. കല്ല് പോലൊരു മനുഷ്യൻ, മുഖം മഞ്ഞ് പോലെ മനോഹരവും. എന്തോ ഒരു ഭയങ്കര പൌരുഷം. എന്തൊരു ശരീരമാണ്. അടുത്ത് നിന്നാൽ വീര്യം തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന ആരോഗ്യവനായ ഒരു വെളുത്ത കാട്ടുകുതിര നിവർന്നു നിൽക്കുന്നത് പോലൊരു പ്രതീതി. തന്റെ ഭർത്താവ് കാണാൻ സുമുഖനും കുഴപ്പമില്ലാത്ത ഒരാൾ തന്നെയാണ്.
അത്യാവശ്യം തനിക്ക് ഇറുക്കം തരുന്ന കുണ്ണയും കളിയും ഒക്കെയാണെങ്കിലും കുറച്ചു ചാടിയ വയർ തനിക്ക് തീരെ സുഖപ്പെടുന്നില്ല. തന്റെ കുഴഞ്ഞ മഞ്ഞിക്കിടക്ക പോലുള്ള, അൽപ്പം മടക്കു വീണ വലിയ വയറിലേക്ക് ആ കുടവയർ അമരുമ്പോൾ അസ്വസ്ഥമായി പെട്ടന്ന് തീർത്താൽ മതിയെന്ന് തോന്നിപ്പോകും. പക്ഷേ വാഹിദിനെ കണ്ടാൽ അറിയാം, അതൊരു കരുത്തായിരിക്കുമെന്ന്. പക്ഷേ നൂറയ്ക്ക് അയാളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.
അവളുടെ കിതപ്പു ക്രമതീതമായി ചാടുലമാകാൻ തുടങ്ങി. മാറിലെ വലിയ സൗന്ദര്യം ഉയർന്നു താഴ്ന്നു, ഞെട്ടുകൾ തുടിച്ചു ചാടിയുയർന്നു നൈറ്റ്‌ ഗൗൺ കൂർത്തു നിന്നു. അരക്കെട്ടിലെ നനഞ്ഞ ത്രികൊണ ഭൂമിയുടെ നടുവിലെ ആഴക്കിണറിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടിയ ചുടു നീരുറവയിൽ നിന്ന് വലിയ മിനുസമുള്ള തുടകളിലേക്ക് നനവ് പടർന്നു പരസ്പരം സ്പർശിക്കുമ്പോൾ തെന്നിപ്പോകുന്നു. കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ കിടക്കയിൽ മലർന്നു കിടന്ന് ഗൗൺ മേലേക്ക് ഉയർത്തി പൊക്കിളിനു മുകളിൽ തെരുത്തു വച്ച് കൈകൾ വയറിലൂടെ തടവി നാഭിയിൽ ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് കിടന്നു. രോമം