Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 2 [ലസ്റ്റർ]

വയറും അതിന് മധ്യത്തിൽ ആഴമുള്ള പൊക്കിൾ കുഴിയും. താഴെ വടിച്ചു മിനുക്കിയ നാഭിയും വെളുത്തുരുണ്ട തുടകളുടെ വീർപ്പുമുട്ടലിലേക്ക് നാണിച്ചു മുഖം മറക്കുന്ന തന്റെ വിലപ്പെട്ട സൗന്ദര്യവും.

അവളൊന്നു തിരിഞ്ഞു പാർഷ്വഭാഗത്തിലൂടെ തന്റെ ശരീരം നോക്കി. മുന്നിലേക്കും പിന്നിലേക്കും തള്ളി നിൽക്കുന്ന വടിവൊത്ത ഭാരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിവർന്നു നിൽക്കുന്ന താൻ.

"താൻ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണാണല്ലോ. സുന്ദരിയാണല്ലോ. നൂറു നൂറു കണ്ണുകൾ ഈ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച ആകാര വടിവുകൾ കൊത്തിയെടുക്കാൻ ദാഹിക്കുന്നത് താൻ എന്നും കാണുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും സാർ ന്താ തള്ളേ, അമ്മച്ചി ന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത്.. ഇരുപ്പത്തിയാരു വയസ്സ് അത്ര വലിയ പ്രായമാണോ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്. പതിനെട്ടു തികഞ്ഞ കുരുന്നു പെണ്ണിനോട് ആവും താത്പര്യം.." അവൾ നിരാശയോടെ ചിന്തിച്ചു.

അവൾ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് മാറി നിശാ വസ്ത്രം ധരിച്ചു കിടക്കയിൽ പോയി കിടന്നിട്ട്, ഒന്നുരുണ്ട് ബെഡ്സ്റ്റാൻഡിൽ വച്ചിരുന്ന മൊബൈൽ എടുത്തു. വാട്സപ്പ് എടുത്തു വാഹിദിനെ സേർച്ച്‌ ചെയ്തു. ഓൺലൈനിൽ ഇല്ല. അവൾ ഒരു ശങ്കയും ഇല്ലാതെ ഒരു ഹായ് അയച്ചു.

കുറച്ചു നേരം കാത്തിരുന്നിട്ടും യാതൊരു പ്രതികരണവും ഇല്ലാതായപ്പോൾ ഫോൺ കിടക്കയിൽ ഇട്ടിട്ട് മലർന്നു കിടന്നു. കുറച്ചു നേരം തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ട് വീണ്ടും ഫോണെടുത്തു പരിശോധിച്ചു. ഇല്ല, ഓൺലൈൻ വന്നിട്ടില്ല. അവൾ അൽപ്പം നിരാശയോടെ ഫോൺ കിടക്കയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. പിന്നെ നഖം കടിച്ചു കൊണ്ട് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു.

കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള റോഡിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞു പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം നേർത്തു കേൾക്കാം. ചൂടില്ലാത്തതിനാൽ ജാലകം ചേർത്തടച്ചിട്ടില്ല, പ്രകൃതിയുടെ ആശ്വാസം ആസ്വദിക്കാൻ ലഭിക്കുന്ന കുറച്ചു മാസങ്ങൾ മാത്രമേ ഇവിടെയുള്ളൂ. അതും അടച്ചു മൂടി ഇരുന്നാൽ ശരിയാവില്ല.

അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ജാലകത്തിലേക്ക് ചെന്ന് വിൻഡോ ഗ്ലാസ് കുറച്ചു കൂടി നീക്കി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരേപോലെയുള്ള അനേകം വില്ലകൾ. ഈന്തപ്പനകളും അലങ്കാര വൃക്ഷങ്ങളും പരിസരത്തു വച്ചുപിടിപ്പിച്ച, അനേകമനേകം വേപ്പുമരങ്ങൾ ഇടതൂർന്നു വളർന്ന അറേബ്യൻ ഹരിതാഭയിൽ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ്ന്റെ മഞ്ഞ വെട്ടം കളർന്നിരിക്കുന്നു.

നിശബ്ദമായ രാവിൽ നിർത്താതെ ചീറിപ്പാഞ്ഞു പോകുന്ന അനേകം വാഹനങ്ങളുടെ ടയർ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ഏതോ അജ്ഞാത നഗരത്തിലെ ഏകാന്ത മുറിയിൽ താൻ