Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 2 [ലസ്റ്റർ]

ദേശമോഅല്ല.!

വാഹിദ് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ പിൻവലിച്ചു ചെയറിൽ ഒന്ന് ചാഞ്ഞിരുന്നു. ശാരികയുടെ ഓർമ്മ അവന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്ക് ഒരു മണൽക്കാറ്റ് പോലെ കടന്ന് വന്നു. കാബിനിൽ ഇരുന്നു സിസ്റ്റത്തിൽ നോക്കുന്നത് പോലെ തന്റെ കാബിനിലേക് ഒളിഞ്ഞു നോക്കി എത്രനേരമെന്നറിയാതെ ഇരിക്കുന്ന ശാരികയുടെ രൂപം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

ഏതോ വിദൂരസ്മരണയിലെ ഇനിയും ക്ലാവ്പിടിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ചിത്രകഥപോലെ അവൾ അവന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ നിറഞ്ഞു വന്നു. അവന്റെ മുഖം ഇരുണ്ട്, കണ്ണുകൾ ഇടുങ്ങി അവിടെ പ്രതികാരത്തിന്റെ മരുഭൂമി തപിച്ചുനിന്നു.

നവോഡയെ പോലെ അതിമനോഹരിയായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ ഈ മഹാനഗരത്തിന്റെ ഏതോ ശീതീകരിച്ച മുറിയിൽ ഇതുപോലെ ഒരു കറങ്ങുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്ന് അവർ ഇപ്പോൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും.

ചുട്ടുപഴുത്ത മണലിൽ മലർത്തി കിടത്തി കഴുത്തു മുതൽ അരക്കെട്ട് വരെ അധികം ആഴമില്ലാതെ കത്തിവരച്ചു വരയണം. ആ മുറിച്ചാലിൽ വിരലിട്ടു താഴേക്ക് പതുക്കെ അരിച്ചരിച്ചു വലിക്കണം.

വേദനയുടെ അനന്തമായ ആകാശമണ്ഡലങ്ങളിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ നീരാവികൾ ഹൃദയം പിളർന്നു ഉയർന്നു പോകുന്നതിന്റെ വേദന അവരറിയണം. അവൻ കിതച്ചു.

മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി നൂറയുടെ കാബിനിലേക്ക് ചെന്നു വാതിൽ തുറന്നു. അവിടം ശൂന്യം.! ഇവൾ എങ്ങോട്ട് പോയി.? വാഹിദ് വാതിലടച്ചു നടന്ന് സുധീറിന്റെ ഓഫീസിൽ എത്തി വാതിൽ തുറന്നു.

പെട്ടന്ന് സുധീറിനോട് തർക്കിച്ചു നിൽക്കുന്ന നൂറ നിശബ്ദയായി, ഞെട്ടലോടെ രണ്ട് പേരും വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. അവനെ കണ്ടതും നൂറ കനപ്പിച്ചു നോക്കിയിട്ട് മുഖം വെട്ടിച്ചു. സുധീർ ഒന്ന് ഭവ്യതയോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.

"എന്താ സുധീർ തന്റെ പെങ്ങൾക്ക് വട്ടായോ. രാവിലെ മുതൽ പെട്രോളോ ഗ്യാസോ മറ്റോ