Chapter Title : മരുപ്പച്ച [പ്രസാദ്]

വേണമെങ്കിലും പറയണമെന്ന്.......”

“എങ്ങനെയാ മാമനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത് എന്ന് കരുതിയാ ഞാന്‍ ഒന്നും പറയാത്തത്.... പിന്നെ ഞാന്‍ ഇവിടുന്നു പുറത്തൊന്നും പോകുന്നില്ല...... പുറത്തുനിന്നും ഇങ്ങോട്ടും ആരും വരാറില്ല..... അപ്പോള്‍ പിന്നെ അതില്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല...... അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ പറയാത്തത്.”

“എന്നാലും അത് മോശമല്ലേ മോളേ..... നിന്നെ ഞാന്‍ എന്‍റെ മോളുടെ സ്ഥാനത്താ കാണുന്നത്..... അപ്പോള്‍ നീ ഇങ്ങനെ ഒന്നും പെരുമാറാന്‍ പാടില്ല.....”

“മോളുടെ സ്ഥാനത്ത് കണ്ടിട്ടാണോ ഇവിടെ ഒരാള്‍ ഇപ്പോഴും എന്നെ കുത്താന്‍ തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്നത്?”

“അവിടൊന്നും ആരും നിന്നെ കുത്താന്‍ തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്നില്ല.....”

പെട്ടെന്ന് അവള്‍, അയാളുടെ മുണ്ടിനു മുന്നിലെ മുഴുപ്പില്‍ മുണ്ട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ടു.... “പിന്നെ ഇതെന്താ തോക്ക് ചൂണ്ടിയത് പോലെ ഈ നില്‍ക്കുന്നത്?”

എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്‌ എന്ന് അറിയാതെ അയാള്‍ ഒരു മിനിറ്റ് പകച്ചുപോയി..... പെട്ടെന്ന് സ്വബോധത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയ അയാള്‍, അവളുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും അതിനെ മോചിപ്പിച്ചു.....

“മോളേ, നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്..... നീ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യ ആകാനുല്ലതല്ലേ..... ഇതൊക്കെ അവരോടു ചെയ്യുന്ന വഞ്ചന അല്ലേ?”

“മാമാ, ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതിനെപ്പറ്റി ഒന്നും ചിന്തിക്കുന്നില്ല..... മാമന്‍ എന്നെ ഒരു സ്ത്രീ ആയി കണ്ടാല്‍ മതി.....”

“നീ സ്ത്രീ തന്നെ അതൊക്കെ സമ്മതിച്ചു... പക്ഷേ, ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹത്തിനെ നമ്മള്‍ മാനിക്കണം.... നീ നിന്‍റെ ശരീരം കളങ്കപ്പെടുത്തരുത്....”

“മാമാ, ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയണ്ട..... ഇതൊക്കെ മനുഷ്യന്‍റെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ ആവശ്യങ്ങളല്ലേ..... അതൊന്നും നമ്മള്‍ അവഗണിക്കരുത്.....”

“മോളേ, നമ്മള്‍ മനസ്സിന്‍റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും അങ്ങനെ സഫലീകരിക്കരുത്..... അടക്കി നിറുത്തേണ്ടത് അടക്കി തന്നെ നിറുത്തണം.....”

“മാമന്‍ എന്നെ