Chapter Title : മരുപ്പച്ച [പ്രസാദ്]
അവള്‍, മെലിഞ്ഞ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ആയിരുന്നു. സദാ സമയവും മുഖത്ത് ഒരു വിഷാദം നിറഞ്ഞു നിന്നു. അധികം സംസാരം ഇല്ല. അവളുടെ ആ ശരീരപ്രകൃതി വച്ച് അയാളുടെ ഭാര്യയെ പിടിക്കാനും മറ്റും കഴിയുമോ എന്ന് അയാള്‍ക്ക് സംശയം ആയിരുന്നു. അവളുടെ വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം ഒക്കെ കൊണ്ടാകും മെലിഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതി എന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നി.
അവര്‍, ഓഫീസില്‍ നിന്നും വന്നു ബസ്സ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഒരു ബസ്സ്‌ വന്നു അവര്‍ അതില്‍ കയറി. അയാള്‍ക്ക് ഇരിക്കാന്‍ സീറ്റ് കിട്ടി. പക്ഷേ, അവള്‍ക്ക് സീറ്റ് കിട്ടാതെ അവള്‍ അവിടെ കമ്പിയില്‍ പിടിച്ചു നിന്നു.അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്‌ ആയപ്പോള്‍, അയാളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്ന ആള്‍ ഇറങ്ങി. അങ്ങനെ, അയാള്‍ അവളെ അയാളുടെ അടുത്ത് ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാന്‍ വിളിച്ചു. ആദ്യമൊക്കെ അവള്‍ മടിച്ചു നിന്നു.
പിന്നെ അയാളുടെ നിര്‍ബ്ബന്ധം കാരണം അവള്‍ ഇരിക്കാനായി അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാള്‍, നടുവിലേക്ക് നീങ്ങിയിട്ട്, സൈഡ് സീറ്റ് അവള്‍ക്ക് ഒഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അവള്‍, വളരെ ഭവ്യതയോടെയും, ഭയത്തോടെയും വന്നു സീറ്റില്‍ ഒതുങ്ങി ഇരുന്നു. അവള്‍, അയാളുടെ ശരീരത്തില്‍ സ്പര്‍ശിക്കാതെ ഇരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവള്‍, അപ്പോഴും പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പത്ത് പതിനഞ്ചു മിനിട്ടോളം ഏതാണ്ട് അടൂര്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍റെ സിനിമ പോലെ രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ചില്ല. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, അയാള്‍ തന്നെ സംസാരത്തിനു തുടക്കമിട്ടു. അപ്പോഴാണ്‌ ഇതുവരെ അവളുടെ പേര് ചോദിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നത്.
“നിന്‍റെ പേര് എന്താ?”
“ആതിര.”
“നീ ഏതു വരെ പഠിച്ചു?”
“പ്ലസ് ടൂ പാസ്സായി.”
“പിന്നെന്താ പഠിക്കാതിരുന്നത്‌?”
“അത്
💬 Comments
View all comments