Chapter Title : മൗനങ്ങൾ വാചാലമാകുമ്പോൾ 5 [Cuck Hubby]

സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.

മനസ്സിൽ വിരഹദുഃഖം പേറി എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പുറമേ പുഞ്ചിരിയണിഞ്ഞ് അവളും!

ഇതിനിടയിൽ ഡോക്ടറുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് യാതൊരു മുന്നേറ്റവും ഉണ്ടായില്ല…

അവസാനം അവർ കണ്ടു പിരിഞ്ഞപ്പോൾ എന്ത് സന്ധിയിലാണ് വാക്കാൽ ഒപ്പുവെച്ചതെന്ന് എനിക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…

ഷബീനയോട് അത് ചോദിക്കാനുള്ള അവസരവും കിട്ടിയിരുന്നില്ല...

അങ്ങനെയിരിക്കെ മറ്റൊരു പ്രശ്നവും കൂടി നിശ്ശബ്ദമായി തല ഉയർത്തി…

ഒരു വലിയപ്രശ്നം!!

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കണമെന്നൊരു തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്തിൽ, എനിക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നിട്ടും അവളുമായി ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ഞാൻ തന്നെ മുന്നോട്ട് ചെന്നു…

പതിവുപോലെ അവൾ പൂർണമായും സഹകരിച്ചു,,, ഒരിടത്തും എനിക്ക് എതിര്‍പ്പിന്റെ നിഴൽ പോലും അവൾ കാണിച്ചില്ല…

പക്ഷേ…അവിടെയും ഞാൻ തളർന്നു..

എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും, എത്രയൊക്കെ സ്വയം മനസ്സിനെ ബലപ്പെടുത്തിയിട്ടും, എന്റെ സാധനം പൊങ്ങിയില്ല…

ശരീരം മനസ്സിനെ കൈവിടുന്ന പോലെ

എല്ലാം വഴുതി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു..

ഒരിക്കൽ മാത്രമല്ല അടുപ്പിച്ചുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലും ഇതുതന്നെയായിരുന്നു അവസ്ഥ!!

അന്ന് ആദ്യമായി ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു— ഇത് അവളോടുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്റെ കുറവല്ല,,,

എന്നിൽ തന്നെ ആഴത്തിൽ കുത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരു തളർച്ചയാണെന്ന്…

ഒരു താൽപര്യവും ഇല്ലാതെ കിടന്നിരുന്ന അവളെ പൂർണ്ണ നഗ്നയാക്കി ചുംബിച്ചും തടവിയും ഉണർത്തിയശേഷം കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ പോയപ്പോൾ സാധനം പൊങ്ങാത്ത ഒരു അവസ്ഥ… “”ഓഹ്…”” ഇതിലും വലിയൊരു പരീക്ഷണം അല്ലെങ്കിൽ നാണക്കേട് ഇനി ജീവിതത്തിൽ നേരിടാൻ ഉണ്ടാവില്ല!!

ഒന്ന് ഉത്തേജിപ്പിച്ചെടുക്കാൻ കഠിനമായി പ്രയത്നിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി അവൾ സഹതാപത്തോടെ പറഞ്ഞു…

“കുഴപ്പമില്ല… പറ്റുന്നില്ലെങ്കിൽ വിട്ടേക്ക്”

അവൾ മനസ്സറിഞ്ഞ് സഹതപിച്ചതാവാം… പക്ഷേ ഞാനെന്ന ഒരു ആണിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് ഹൃദയത്തിന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റാത്ത അത്രയും മൂർച്ചയുള്ള ഒരു ശരമായിരുന്നു…

അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാകാത്തത്

എന്നെ ഒരു പുരുഷനായി മാത്രമല്ല,

ഒരു മനുഷ്യനായി പോലും

പരാജയപ്പെട്ടവനാക്കിയതുപോലെ

എന്റെ ഹൃദയം നിശ്ശബ്ദമായി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി…

പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ട ആ രതിവേളയ്ക്ക് ശേഷം വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയുന്ന അവളുടെ ശരീരഭാഷ—

അത് എന്നോടുള്ള പുച്ഛമാണോ,

അല്ലെങ്കിൽ “എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ വെറുതെ മെനക്കെടുത്തിയത്?” എന്ന മൗനചോദ്യമാണോ…

എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…

ഒരു വാക്കും അവൾ പറഞ്ഞില്ല…

പക്ഷേ അവളുടെ ഓരോ നീക്കവും

എന്നോട് എന്തോ ചോദിക്കുന്ന പോലെ

എന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെ നോക്കിയില്ല… അവിടെ കരുണയുമില്ല,

കോപവുമില്ല— അതിലേറെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശൂന്യത മാത്രം!

അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി— ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വാക്കുകളുടെ ആവശ്യമില്ലെന്ന്… ശരീരങ്ങൾ തന്നെ

വിധി പറഞ്ഞുതീർക്കും…

അവളുടെ