മൗനങ്ങൾ വാചാലമാകുമ്പോൾ [Cuck Hubby]

ഞാനും ശാന്തമായി തന്നെ എല്ലാത്തിനും മറുപടികളും കൊടുത്തു,,

ഒടുവിൽ ഡോക്ടർ വിഷയത്തിലേക്ക് വന്നു,,,

ഈ വ്യാഴാഴ്ചക്ക് ഷബീനയുടെ ഫുൾ ബോഡി ചെക്കപ്പിനുള്ള അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ഫിക്സ് ചെയ്തിട്ടണ്ടെന്നും,,, ഷബീന അല്പം മടി കാണിച്ചാലും എങ്ങനെയെങ്കിലും ഞാൻ കൊണ്ടുചെല്ലണമെന്നും അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു,,,

വാക്കുകൾ വളരെ ലളിതമായിരുന്നുവെങ്കിലും

അവയിൽ ഒരു ഉറച്ച നിർബന്ധം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു!!

ഏതു വിധേനയും ഈ വ്യായാഴ്ച ഞാൻ ഷബീനയുമായി ക്ലിനിക്കിലേക്ക് വന്നോളാം എന്ന് ഉറപ്പ് കൊടുത്തതിനു ശേഷം മാത്രമേ ഡോക്ടർ കോൾ ഡിസ്കണക്ട് ചെയ്തുള്ളൂ,,,

ഈ കോളിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശം

വെറും അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് അറിയിക്കലല്ലെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി തോന്നി.

ശരിയായ ഉദ്ദേശം ഒരൊറ്റ കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു—

എങ്ങനെയെങ്കിലും ഷബീനയെ ഈ ചെക്കപ്പിന് കൊണ്ടുവരണം, ആ ഒരു ദൗത്യം അദ്ദേഹം ശാന്തമായി എന്റെ ചുമലിലേക്ക് വെക്കുകയായിരുന്നു,,,

ഞാൻ തുടർന്ന് ചിന്തിച്ചു,,,

അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ബുക്ക് ചെയ്യുക,

രോഗിയെ വിളിച്ച് അറിയിക്കുക—

അവയെല്ലാം വെറും ഒരു നഴ്‌സ് ചെയ്യാറുള്ള കാര്യങ്ങളാണ്.

പക്ഷേ അത്രയും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും ഇവിടെ ഈ ഡോക്ടർ തന്നെ നേരിട്ട് ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ,,, എന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു എന്നല്ലാതെ എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതം ഒന്നും തോന്നിയില്ല,,,

അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അയാൾക്ക് ഷബീനയോടുള്ള കൊതി എനിക്ക് വ്യക്തമാക്കി തരികയായിരുന്നു,,,

ഇത്ര കാലത്തേ വിളിക്കണമെങ്കിൽ അയാൾ ഇന്ന് ക്ലിനിക്കിൽ ചെന്ന് ആദ്യം ചെയ്ത കാര്യം ഇതുതന്നെയായിരിക്കും,,,

അങ്ങനെയെങ്കിൽ, കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഒരേ ഒരു പേര് മാത്രമായിരിക്കും—

ഷബീന!!

**********

അന്ന് വൈകിട്ട് ജോലിക്കു ശേഷം വീട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ ഡോക്ടറുമായുള്ള ഫോൺ സംഭാഷണത്തെക്കുറിച്ച് എല്ലാം വിശദമായി ഷബീനയോട് പറഞ്ഞു.

എല്ലാം കേട്ടതിനു ശേഷം — അതുവരെ ഉല്ലാസവതിയായിരുന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു മങ്ങലിറങ്ങി,,, മൂഡ് ഓഫായതുപോലെ.

എങ്കിലും ഞാൻ അതിനെപ്പറ്റി കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല!

ആ രാത്രി മുതൽ പിന്നീടങ്ങുള്ള ദിവസങ്ങളിലും അവൾ ഏറെക്കുറെ അതേ രീതിയിലായിരുന്നു —

എപ്പോഴും ഏതോ സ്വന്തം ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതുപോലെ.

അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ എന്തൊക്കെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്കൊരു ധാരണയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും

ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കാനോ പറഞ്ഞ് ഇടപെടാനോ ശ്രമിച്ചില്ല.

അല്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഒരാൾ സ്വന്തം തീരുമാനം എടുക്കുന്നത് തന്നെയല്ലേ നല്ലത്??

ബുധനാഴ്ച രാത്രി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ബെഡിൽ കിടന്ന് മൊബൈലിൽ അലഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

പാത്രങ്ങൾ കഴുകി, അടുക്കള ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി ഷബീനയും ഒടുവിൽ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വന്നു.

എന്നെ നോക്കാതെയും ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെയും അവൾ ബെഡിന്റെ ഒരു വശത്ത് എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ് കിടന്നു.

അല്പം കഴിഞ്ഞ്,,,

“നാളെയല്ലേ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് പോകേണ്ടത്…?”

എനിക്ക് നേരെ തിരിയാതെ തന്നെ അവൾ ചോദിച്ചു.

“ഹ്മ്മ്…”

മൊബൈലിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ഞാൻ വെറുതെ ഒന്നു മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.

“പോകേണ്ടത് നിർബന്ധമാണോ…?”

അവളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം — ശബ്ദത്തിൽ തളർച്ചയും സംശയവും കലർന്നതുപോലെ.

“പിന്നെ? പോവാതെ?

നിന്നെ ഏതുവിധേനയും കൊണ്ട് ചെല്ലണമെന്ന് എന്നെ പറഞ്ഞ് സമ്മതിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാ നിന്റെ ഡോക്ടർ,,,” ഞാൻ അല്പം കളി