മൗനങ്ങൾ വാചാലമാകുമ്പോൾ [Cuck Hubby]

പോലെ പറഞ്ഞു…

“എന്റെ ഡോക്ടറോ…?”

ഷബീന അല്പം പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“ഹ ഹ… അല്ല, നമ്മുടെ ഡോക്ടർ.”

ഞാൻ ഒരു ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ മറുപടി നൽകി.

അല്പ നേരത്തെ നിശബ്ദത,,, ഷബീന വീണ്ടും ചിന്തകളുടെ ലോകത്തേക്ക് പോയെന്നു തോന്നുന്നു,,

നമുക്ക് ഈ ഡോക്ടറെ മാറ്റിയാലോ?? പെട്ടെന്നായിരുന്നു നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഷബീനയുടെ ചോദ്യം

അവൾ ഞാൻ കരുതിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഗൗരവത്തിലാണ് എന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ

ഞാൻ മൊബൈൽ ഒതുക്കി വച്ച് അവളിലേക്കു തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.

(ഷബീന ഇപ്പോഴും എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുകയാണ്.)

“എന്താ… എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”

അവളുടെ കൈയെ ഒന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

““നിങ്ങൾക്കറിയില്ലേ,,,,??”” അവളുടെ ആ ഇടറിയ ശബ്ദം ഇടിമുഴക്കം പോലെ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു,,,

അത് ഒരു ചോദ്യത്തിനപ്പുറം ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ പോലെയാണ് എന്റെ കാതുകൾ സ്വീകരിച്ചത്!!

ഞാൻ അതിന് വാക്കാൽ മറുപടിയൊന്നും കൊടുത്തില്ല,,, പകരം എന്റെ വിരലുകളാൽ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ താളം പിടിച്ചു,,,

ആ താളത്തിൽ അവൾക്ക് വേണ്ടുന്ന എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു!!

വീണ്ടും ചില നിമിഷത്തെ മൗനം.

എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും വാക്കുകളാൽ മറുപടിയൊന്നും കിട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ ഷബീന പതിയെ പറഞ്ഞു,,,,

“ഇതുവരെ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല…”

“പക്ഷേ… ചിലപ്പോൾ… ഇനി മുന്നോട്ട്… പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം,,,

അത്… പിന്നീട് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രശ്നമാകും…”

വളരെ സമയമെടുത്ത് നിർത്തി നിർത്തിയാണ് ഷബീന എന്നോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്,,, അതിൽ ഒരു മുന്നറിയിപ്പും,,, കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവവും, തീവ്രതയും എന്നെ ധരിപ്പിക്കാനുള്ള യുക്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു,,,

അവളുടെ ആ ചെറിയ ചെറിയ വാക്കുകളിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന വലിയ വലിയ അർത്ഥങ്ങളെ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നു,,,

ഞാൻ ചെറുതായി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പ് വിട്ടു,,,

അല്പം ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം,,, ഞാൻ അവൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു,,, ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയ വിറയലോടെ,,

എനിക്ക്,,, എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിലോ??

എന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഷബീന പതിയെ എന്റെ ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു,, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി,,

“നിങ്ങൾക്ക്… നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും പ്രശ്നമില്ലേ…?”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ —

അമ്പരപ്പും, അവിശ്വാസവും, ഒരു ചെറിയ ഭയവും ചേർന്നിരുന്നു!!

ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അടച്ചു,,

ദീർഘമായി ഒരു ശ്വാസം വിട്ടു,,, ‘ഇല്ല’ എന്ന് ശാന്തമായി തലയിളക്കി.

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ —

ഷബീനയുടെ കണ്ണുകളുടെ കോണുകളിൽ ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു.

ഞാൻ പതിയെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.

“എന്നോട്… എന്നോട്… ദേഷ്യം തോന്നുന്നുണ്ടോ…?”

അവളുടെ ശബ്‌ദത്തിൽ ഭയവും

ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ മങ്ങലും!

അതിനു ഉത്തരമായി ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് ചുംബിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു,,,

എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനുള്ള മടി കൊണ്ടോ എന്തോ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി,,,

അവളുടെ കണ്ണുനീരിന്റെയും ശ്വാസത്തിന്റെയും ചൂട് എന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞു

എനിക്കറിയില്ല എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന്,,, ഒരു കരച്ചിലിന്റെ തുടക്കം എന്നോണം ചെറു വിതുമ്പലോടെയാണ് അവൾ സംസാരം തുടർന്നത്,,,

പക്ഷേ ഇയാൾ,,, ഈ ഡോക്ടർ,,, എനിക്കെന്തോ ഇതുവരെ ആരോടും തോന്നാത്ത,,,,

ഐ ആം സോറി,,,

പറഞ്ഞുതീരുന്നതിനു മുമ്പേ,,

അവളുടെ കരച്ചിൽ പെട്ടെന്ന് ശക്തമായി,,,

മേഘങ്ങൾ