Chapter Title : മൗനരാഗം [വാത്സ്യായനൻ]

പെരുമാറാൻ ധൈര്യപ്പെടുത്തുന്നെന്നോ ഒക്കെയാകാം. അതിനെ നീ നിൻ്റെ വൃത്തികെട്ട മനസ്സിനനുസരിച്ച് തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ഒരുമ്പെടുകയാണോ? ഇത്രയും തറയാകാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു?

ഒരു വിരൽ ഞൊടിക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടാണ് ഞാൻ ചിന്തയിൽനിന്നുണർന്നത്. ജ്യോത്സ്ന ഒരു കൈയിൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ച വെള്ളത്തിൻ്റെ ഗ്ലാസുമായി എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു. മറ്റേ കൈകൊണ്ട് “എന്താ?” എന്ന് അവൾ ആംഗ്യം കാട്ടി. “ഒന്നുമില്ല” എന്ന് ചുമൽ കൂച്ചിക്കാണിച്ച് മറുപടി നൽകിക്കൊണ്ട് ഞാൻ വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ചു.

വാസ്തവത്തിൽ അപ്പോൾ എൻ്റെ ഉള്ളിൽ തിളച്ചു മറിയുന്ന കാമവികാരം ആ നിമിഷം അവളെ ആ കിടക്കയിൽ പിടിച്ചു കിടത്തി വസ്ത്രങ്ങൾ ചീന്തിയെറിഞ്ഞ് കളിച്ചു തകർക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവിടെനിന്ന് പോയാൽ മതിയെന്നായി എനിക്ക്. ഒരു നിമിഷത്തിൻ്റെ ദൗർബല്യത്തിൽ തിരുത്താനാവാത്ത തെറ്റുകളൊന്നും ചെയ്തു പോകാതിരിക്കാൻ. ഒരിക്കലും മായാത്ത മുറിവുകൾ അവളുടെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ഏല്പിക്കാതിരിക്കാൻ. ഒരിക്കലും തീരാത്ത കുറ്റബോധം എന്നെ വേട്ടയാടാതിരിക്കാൻ. കാമഭ്രാന്തൻ! ഞാൻ മനസ്സിൽ സ്വയം നിന്ദിച്ചു.

“ഞാൻ പോട്ടെ?” ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്തു വെച്ചിട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് ജ്യോത്സ്ന എൻ്റെ കൈയ്ക്കു കയറി പിടിച്ചു. എൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് “വേണ്ട” എന്ന അർഥത്തിൽ അവൾ തലയാട്ടി.

എൻ്റെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തരം അവളുടെ ആ പ്രവൃത്തിയിൽ അടങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ ചലനങ്ങളിലെ ധൃതിയിൽ. അവളുടെ ശ്വാസത്തിൻ്റെ വിറയലിൽ. അവളുടെ മിഴികളിലെ ദാഹത്തിൽ. ആ നിമിഷത്തിൽ അവളെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു പോലെ അവൾ എന്നെയും ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ഭാഷയുടെയും ആവശ്യമുണ്ടായില്ല.

“ഉം?” ഞാൻ പുരികം ഉയർത്തി.

“ഉംഹും.” അവൾ ചുമൽ