Chapter Title : മൗനത്തിൽ പറഞ്ഞത് 2 [Lechu]

നിന്നെ കളിയാക്കില്ല!”

മാളു: “നിങ്ങൾ കളിയാക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാം!”

ഇരുവരും ചിരിച്ചു.

അപ്പോഴേക്കും ദേവിക ഫോൺ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ച് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

ദേവിക: “എന്താ രണ്ടുപേരും ഇത്ര ചിരി?”

മാളു പെട്ടെന്ന് നേരെയിരുന്നു.

മാളു: “ഒന്നുമില്ല, മിസ്സ്!”

അർജുൻ: “ഞാൻ മാളുവിൻ്റെ smile-നെക്കുറിച്ച് ഒരു compliment പറഞ്ഞതാ. അതുകേട്ട് മാഡത്തിന് നാണം വന്നു!”

ദേവിക മാളുവിനെ നോക്കി കുസൃതിയോടെ ചിരിച്ചു.

ദേവിക: “ആണോ, മാളു?”

മാളു ദേവികയെ നോക്കി നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു.

മാളു: “മിസ്സേ… നിങ്ങളും തുടങ്ങിയോ?”

ദേവിക: “അയ്യോ, ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!”

അർജുൻ: “കണ്ടോ? ഇപ്പോൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ കുറ്റക്കാരനാക്കും!”

മാളു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ദേവികയും അവരോടൊപ്പം ചിരിച്ചു.

എന്നാൽ ആ ചിരികൾക്കിടയിലും മാളുവിൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ചിന്ത ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

‘അർജുൻ പറഞ്ഞത് ഒരു സാധാരണ compliment മാത്രമാണ്. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇത്ര നാണം വന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ആ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മ വരുന്നത്?’

അവൾക്ക് ആ വികാരത്തിന് വ്യക്തമായൊരു പേര് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് വെറും നാണമായിരുന്നോ, അപ്രതീക്ഷിതമായൊരു സന്തോഷമായിരുന്നോ, അതോ താൻ ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മറ്റെന്തെങ്കിലും വികാരമായിരുന്നോ അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു.

അർജുൻ പിന്നീട് പതിവുപോലെ സൗഹൃദത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും സംസാരിച്ചു. മാളുവും സ്വാഭാവികമായി സംഭാഷണത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.

സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു മണിക്കൂറിലധികം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

മാളു സമയം നോക്കിയതും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേൽക്കാനൊരുങ്ങി.

മാളു: “അയ്യോ! ഇത്രയും സമയമായോ? എനിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകണം.”

ദേവിക: “Really? സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല!”

അർജുൻ: “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ clock നോക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ!”

മാളു: “Sorry,