Chapter Title : കാർമേഘം [കത്തനാർ]

തല ഉയർത്തി.

ആദ്യമായി അദ്ദേഹം കണ്ടത് കരഞ്ഞുതകർന്ന പാറുവിനെയായിരുന്നു.

തന്റെ പാറുക്കുട്ടി.

ജനിച്ച നാൾ മുതൽ സ്വന്തം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവളർത്തിയ പെൺകുട്ടി.

പിന്നെ കണ്ടത് കുറ്റബോധത്തോടെ നിൽക്കുന്ന അരവിന്ദിനെ.

അവസാനം വാതിലരികിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവുവിനെ.

ആ നിമിഷം യുക്തി അദ്ദേഹത്തെ വിട്ടുപോയി.

പഴയ കാലത്തിന്റെ അഭിമാനവും രക്തബന്ധങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസവും സാമൂഹിക അകലങ്ങളും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

ഈ ദുരന്തത്തിനൊരു മുഖം വേണമായിരുന്നു.

ആ മുഖം അദ്ദേഹത്തിന് ദേവുവായിരുന്നു.

"അപ്പൂപ്പാ..." അരവിന്ദ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ അദ്ദേഹം കേട്ടില്ല.

മുന്നോട്ട് നടന്നു.

ദേവു ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നിന്നു.

"മുത്തച്ഛാ..."

അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.

"നിനക്ക് വായ അടച്ചുനിൽക്കാം!"

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം ഹാൾ മുഴുവൻ മുഴങ്ങി.

ദേവു വിറച്ചു.

അനുപമ ഞെട്ടി.

"അച്ഛാ..."

"ഇല്ല അനു!"

അദ്ദേഹം കൈ ഉയർത്തി.

കണ്ണുകളിൽ കത്തിനിന്നത് കോപമായിരുന്നു.

"ഈ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു..."

"ഈ തറവാടിന്റെ നന്മ അനുഭവിച്ചു..."

"ഒടുവിൽ എന്റെ കൊച്ചുമകന്റെ പിന്നാലെ തന്നെ വന്നല്ലോ?"

"മുത്തച്ഛാ, ഞാൻ..." ദേവുവിന്റെ ശബ്ദം പൊട്ടി.

"നിനക്കിത് വരെ ധൈര്യം വന്നോ?"

ആ വാക്കുകൾ ദേവുവിന്റെ മുഖത്ത് കല്ലുപോലെ പതിച്ചു.

അവൾ സ്തംഭിച്ചുനിന്നു.

സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ അവസരം കിട്ടിയില്ല.

അടുത്ത നിമിഷം ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ പതിച്ചു.

തപ്പ്!

ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.

ദേവുവിന്റെ തല ഒരുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

അവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.

ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

അരവിന്ദിന്റെ മുഖം വെളുത്തുപോയി.

"അപ്പൂപ്പാ!"

അവൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

അനുപമ അതിലും ഉച്ചത്തിൽ അലറി.

"അച്ഛാ!"