Chapter Title : കാർമേഘം [കത്തനാർ]

പാറുവിനെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മാറി.

"പാറൂ!"

അവൻ വിളിച്ചു.

പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും അവൾ മഴനനഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ തറവാടിന്റെ ദിശയിലേക്ക് ഓടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പാറു ഓടുകയായിരുന്നു.

മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ശാന്തമായിരുന്ന ആകാശം വീണ്ടും പൊട്ടിത്തെറിച്ചതുപോലെ കറുത്ത മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളം കുത്തിയൊഴുകി.

പക്ഷേ അതൊന്നും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ മുൻപിലെ വഴിപോലും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

അച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകളായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ.

ആ കണ്ണുകളിൽ താൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ദേവുവിനെ നോക്കിയപ്പോൾ മാത്രം വരുന്ന ഒരു പ്രകാശം.

ഒരു നിമിഷം മുമ്പുവരെ അവൾക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ അച്ചു തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

ഒരുപക്ഷേ ഇത്രയും കാലം പറയാതെ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ആ വികാരം ഒരുനാൾ മനസ്സിലാകുമാകാം.

പക്ഷേ പത്തായപ്പുരയുടെ വാതിലിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ കണ്ട കാഴ്ച ആ സ്വപ്നത്തെ മുഴുവൻ തകർത്തിരുന്നു.

"പാറൂ!"

പിന്നിൽ നിന്ന് അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

അവൾ വേഗം കൂട്ടി.

"പാറൂ... നിൽക്ക്!"

വീണ്ടും അവന്റെ വിളി.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

പിന്നിൽ ദേവുവും ഓടുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

അതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ വേദന.

ഒരു കാലത്ത് അച്ചുവിന്റെ ഓരോ സന്തോഷത്തിന്റെയും കാരണമായിരുന്നത് താനായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾ.

അത് പോലും ദേവു.

അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ പാറുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ദേവു നല്ലവളായിരുന്നു.

സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.

അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവാം ഈ വേദന ഇത്ര കഠിനമായത്.

അവൾക്ക് ആരെയും വെറുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

വെറുക്കേണ്ടി വന്നത് സ്വന്തം വിധിയെയായിരുന്നു.

തറവാടിന്റെ പ്രധാനവാതിൽ മുമ്പിൽ തെളിയുമ്പോൾ