Chapter Title : മഴപെയ്തനേരം [ശ്രീക്കുട്ടൻ]

ഉരുവിട്ടു

അവനതിന് തിരികെ ഒരു മറുപടി കൊടുത്തു

അപ്പോൾത്തന്നെ നന്ദന ഓൺലൈനിൽ വന്നു

“മനസ്സിലായോ…?”

അവളുടെ മെസ്സേജ് വന്നു

“മ്… തനിക്കെന്റെ നമ്പർ എങ്ങനെകിട്ടി…?”

“കമ്പ്യൂട്ടർ യുഗമല്ലേ… ഒരാൾക്ക് ഒരാളുടെ ജാതകം വരെ ഒപ്പിക്കാം പിന്നാണോ ഒരു മൊബൈൽ നമ്പർ…”

“?”

അവർ പരസപരം ഒരുപാട് സമയം ചാറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു, അതിനിടയിൽ അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ പതിയെ തകർന്ന് വീണിരുന്നു,

പിറ്റേന്ന് നിളയെ സ്കൂളിൽ വിട്ടിട്ട് കോളേജിനെതിരെയുള്ള ബേക്കറിയിൽ കയറി കോളേജ് ബസ്സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു

നന്ദന ബസ്സിറങ്ങി അപ്പുവിന്റെ കാർ കണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി, അവനെ അവിടെയൊന്നും കാണാതായപ്പോൾ റോഡ് മുറിച്ചുകടന്ന് കാറിനടുത്തേക്ക് വന്നു, പിന്നീട് കാറിനകത്തെക്കും അതിനു ചുറ്റുമൊക്കെ ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞുമൊക്കെ നോക്കി,

ഇതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അപ്പു ബേക്കറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അപ്പു ഇറങ്ങി കാറിനടുത്തേക്ക് വന്നു നന്ദനയ്ക്ക് പിന്നിലായി നിന്നു

“ഹലോൺ…”

അവൻ അവളെ വിളിച്ചു

നന്ദന ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ് നോക്കി, അവനെക്കണ്ട് അവളൊന്ന് ഞെട്ടി പിന്നീട് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലതാഴ്ത്തി,

“ഇവിടെ എന്നെക്കാണാൻ വന്നതാണോ…?”

അവൾ മുഖമുയർത്തി പതിയെ അവനോട് ചോദിച്ചു

“ഏയ്‌… ഞാനെന്തിനാ തന്നെക്കാണാൻ ഇവിടെ വരുന്നേ… മാത്രോല്ല തന്റെ പുറകെ നടന്നാൽ പോലീസിൽ കേസ് കൊടുക്കുമെന്നല്ലേ താനന്ന് പറഞ്ഞത്…”

അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല

“പിന്നെ ഒരു കാശുകാരനാണെങ്കിലെ എനിക്ക് തന്റെ പിറകെ നടക്കാൻ യോഗ്യതയുള്ളൂ എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്…”

അവൻ തുടർന്നു

“അയ്യോ… അത്… ഞാനന്ന്… വെറുതെ…”

അവൾ തപ്പിത്തടഞ്ഞു

“അല്ലെങ്കിതന്നെ ഇപ്പൊ കാശുകാരനായല്ലോ…”

അവൾ പറഞ്ഞു

അതിനവൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു

“അപ്പൊ ഇനി പുറകെ നടക്കാമെന്ന്…?”

അവൻ അവളോട്