മഴയത്തു വന്ന മോഹം 2 [Vashalan]

അറിയില്ലെന്ന് വേണ്ട. അവരൊക്കെ ഓരോ പെൺകുട്ടികളുടെ പുറകെ നടക്കുന്നുണ്ടാവും. നീ മാത്രം എന്താ ഇങ്ങനെ ഒരു മിണ്ടാപ്പൂച്ചയെപ്പോലെ നടക്കുന്നത്?' സബീനത്തയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

​ഞാൻ വളരെ സാധാരണമായ കാര്യങ്ങൾ മറുപടിയായി പറഞ്ഞെങ്കിലും, സബീനത്തയുടെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ എന്റെ മുഖത്തുനിന്നും താഴേക്ക് പാളിപ്പോകുന്നത് ഞാൻ

ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സബീനത്ത തന്റെ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ചു. 'നീ ഇങ്ങനെ പാവമായി നടന്നാൽ മതിയോ? നിനക്കും വേണ്ടേ ഒരല്പം കുസൃതിയൊക്കെ...' എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി."

സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ സബീനത്തയ്ക്ക് ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പ്രത്യേകിച്ച് ആ സ്നാക്സ് കഴിക്കാൻ വേണ്ടി ടേബിളിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നപ്പോൾ വസ്ത്രം ശരീരത്തോട് വല്ലാതെ മുറുകി നിന്നു.

​'എന്തോ ഒരു മുറുക്കം പോലെ...' സബീനത്ത പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു.

​എന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ചുതന്നെ സബീനത്ത തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ വസ്ത്രം തോളിൽ നിന്നും മാറത്തുനിന്നും പതുക്കെ വലിച്ചു

നീക്കാൻ (Loose) ശ്രമിച്ചു. ആ വസ്ത്രം അല്പം അയക്കാൻ വേണ്ടി സബീനത്ത ശരീരം ഒന്ന് വെട്ടിച്ചപ്പോൾ, ആ ഇറുകിയ തുണിക്കുള്ളിലെ ശരീരത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി. സബീനത്ത വസ്ത്രം വലിച്ച് ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും അതിന്റെ വടിവുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു.

​'ഈ വസ്ത്രം എനിക്ക് കുറച്ച് ടൈറ്റ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു കുട്ടൂ... ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ,' എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത വീണ്ടും തന്റെ വസ്ത്രം വയറിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും താഴേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. ആ സമയത്ത് സബീനത്തയുടെ കണ്ണ് എന്റെ നോട്ടത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഞാൻ അത് നോക്കുന്നത് സബീനത്ത അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​എങ്കിലും അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ

സബീനത്ത ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി. 'എന്താടാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? വസ്ത്രം ശരിയാക്കുന്നത് നീ ആദ്യമായിട്ടാണോ കാണുന്നത്?' എന്ന് ചോദിച്ച് സബീനത്ത വീണ്ടും എന്നെ കളിയാക്കി. സബീനത്തയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റിയെങ്കിലും, എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം ശരിയാക്കുന്ന സബീനത്തയുടെ ആ ചലനങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു."

ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വല്ലാത്തൊരു അന്തരീക്ഷം മുറുകി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടത്. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ കുഞ്ഞ് ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

​കരച്ചിൽ കേട്ടതും സബീനത്ത പെട്ടെന്ന് ജാഗ്രതയിലായി. 'അയ്യോ, മോൻ എഴുന്നേറ്റു എന്ന് തോന്നുന്നു,' എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത തിടുക്കത്തിൽ

എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴും ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം അവരുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു നിൽക്കുന്നത്. ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആ വസ്ത്രം ഒന്നുകൂടി മുറുകി.

​സബീനത്ത വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ സ്നാക്സും കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഇരുന്നു പോയി. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരു വല്ലാത്ത ലോകത്ത് നിന്നും ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പുറത്തു വന്നതുപോലെ തോന്നി. സബീനത്ത മുറിക്കുള്ളിൽ ചെന്ന് കുഞ്ഞിനെ എടുക്കുന്നതും, അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും എനിക്ക് അടുക്കളയിലിരുന്ന് കേൾക്കാമായിരുന്നു.

​കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലെടുത്ത് കൊണ്ട് സബീനത്ത

തിരികെ ഹാളിലേക്ക് വന്നു.