മഴയത്തു വന്ന മോഹം 8 [Vashalan]

ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ മരുന്നിന്റെ ലഹരിയാണോ അതോ വേദനയുടെ തളർച്ചയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ. രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കൂടെ റൂമിലേക്ക് വരുമ്പോഴും എന്റെ ചിന്തകൾ ആ ഇടനാഴിയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ നിഗൂഢ രൂപത്തിലായിരുന്നു. ആ രൂപത്തിന് എവിടെയോ ഒരു

സുപരിചിതത്വം തോന്നിയിരുന്നു. ആ നടത്തത്തിന്റെ ശൈലിയും ശരീരപ്രകൃതിയും എനിക്ക് നല്ല പരിചയമുള്ള ആരോ ഒരാളുടേതാണെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, മൈഗ്രേന്റെ ആ കഠിനമായ വേദനയിൽ മരവിച്ചുപോയ ബുദ്ധിക്ക് ആ ഓർമ്മയെ ഒന്ന് തെളിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​റൂമിലെത്തിയ ഉടനെ ചേട്ടൻ വാങ്ങിത്തന്ന ഫലാഫിൽ സാൻഡ്‌വിച്ചും ചായയും കഴിച്ച് ഞാൻ വിശപ്പടക്കി. ശേഷം, ഡോക്ടർ നിർദ്ദേശിച്ച ഗുളികകൾ ഓരോന്നായി വിഴുങ്ങി. വേദനയുടെ കൂരമ്പുകൾ തലയ്ക്കുള്ളിൽ അപ്പോഴും തറഞ്ഞുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. തണുത്തുറഞ്ഞ ആ കുവൈറ്റ് പകലിൽ, ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ ആ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ

പതുക്കെ കൂമ്പി വന്നു.

​ആരായിരിക്കാം ആ കണ്ട പെൺരൂപം? പ്രവാസത്തിന്റെ ഈ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ മുഖം ആരുടേതാണ്? മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഒരുപാട് ഉയരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഗുളികയുടെ സ്വാധീനത്താൽ ബോധം പതുക്കെ മറയാൻ തുടങ്ങി. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ആ ഇടനാഴിയിലെ കാഴ്ചയും ആ രൂപത്തിന്റെ നിഗൂഢതയും ഉള്ളിൽ ബാക്കിവെച്ച് ഞാൻ പതുക്കെ ഒരു തളർച്ചയോടെ ആഴമേറിയ മയക്കത്തിലേക്ക് ആണ്ടുപോയി.

ആ മയക്കത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നു. മനസ്സിനെ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന മൂടൽമഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെ ഒരു തിരിച്ചറിവ് എന്നിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അതെ, അത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു! പ്രവാസത്തിന്റെ ഈ

തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ അവളെ മറന്നു? ആ രൂപവും ആ നടത്തവും എന്റെ സിരകളിൽ പണ്ട് പടർന്നുപിടിച്ച അതേ ലഹരിയായിരുന്നു.

കട്ടിലില്‍ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ഞാന്‍ എന്റെ പഴയ ഓര്‍മകളിലേക്ക് അയവിറക്കി.

വിസ്മയയെ ഒരു 'കാഴ്ചവസ്തുവാക്കി' മാറ്റാനുള്ള അജയ്യുടെ വന്യമായ പ്ലാനിന് ഞാൻ പതുക്കെ സമ്മതം മൂളി. വിസ്മയയും മിസ്സും കൂടി ഈ കോളേജിനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുമെന്ന അജയ്യുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അജയ് പതുക്കെ വിസ്മയയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും ആ കറുത്ത മാക്സി ഡ്രസ്സിൽ ശരിക്കും ഒരു ചരക്കായി ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട്. അവളുടെ ആ ഡ്രസ്സിന്റെ സൈഡ്

സ്ലിറ്റിലൂടെ വെളുത്ത തുടകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമായിരുന്നു.

​അജയ് പതുക്കെ അവളുടെ കൈയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി. "എടി വിസ്മയ... നിനക്ക് ഇന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ലുക്ക് ഉണ്ടല്ലോ. നമുക്ക് അടുത്ത പിരീഡ് ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കണ്ട, പതുക്കെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറി നിന്നാലോ?"

​വിസ്മയ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി.

ഇന്റർവെൽ സമയമായപ്പോൾ അജയ് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. സാധാരണ എല്ലാവരും പോകുന്ന വിജനമായ സ്ഥലത്തേക്കല്ല ഞങ്ങൾ പോയത്. പകരം, ആരെങ്കിലും എപ്പോഴെങ്കിലും വരാൻ സാധ്യതയുള്ള, എന്നാൽ അധികം തിരക്കില്ലാത്ത കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ

പുറകുവശത്തെ ഇടനാഴിയിലേക്കാണ് ഞങ്ങൾ നീങ്ങിയത്.

​അജയ്: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) "ഷാജൂ, ഞാൻ തൽക്കാലം മാറി നിൽക്കാം.