Chapter Title : നിലാവിന്റെ മറവിൽ [Saamir]

അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ച് അവനെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു.

അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്നിച്ചു.

ആ ചുംബനം നീണ്ടുനിന്നില്ല.

പക്ഷേ അതിൽ വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവച്ചിരുന്ന ആഗ്രഹം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവർ വേർപെട്ടപ്പോൾ ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“ഇത് തെറ്റാണ്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെയെങ്കിൽ എന്നെ വിട്ടുകളയൂ.”

അവൾ അവന്റെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.”

അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു.

പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി.

അകത്ത് അവരുടെ ശ്വാസങ്ങളുടെ താളം മാത്രം.

അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈകളിലൂടെ പതുക്കെ സഞ്ചരിച്ചു.

“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് മിസ് ചെയ്തു,” അവൾ സമ്മതിച്ചു.

“ഞാനും.”

“എത്ര?”

അവൻ അവളുടെ ചെവിക്കരികിൽ ചായ்ந்து പറഞ്ഞു:

“നിന്നെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഓരോ ദിവസവും… നിന്നെ കൂടുതൽ ഓർമ്മിച്ചു.”

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ അവസാന പ്രതിരോധവും തകർത്തു.

അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു.

ഇത്തവണ അവരുടെ ചുംബനത്തിൽ മടിയില്ലായിരുന്നു.

ആഗ്രഹവും സ്നേഹവും വേദനയും ചേർന്ന ഒരു നീണ്ട നിമിഷം.

അനാമിക അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവൾക്ക് സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

ആ രാത്രിയിൽ അവർ പഴയ മുറിവുകൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു.

പഴയ തെറ്റുകൾ സമ്മതിച്ചു.

പറയാതെ പോയ സ്നേഹം വീണ്ടും കണ്ടെത്തി.

വാക്കുകൾ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.

നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി.

അവരുടെ അടുത്തിരിപ്പ് കൂടുതൽ അടുപ്പമായി.

മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞപ്പോൾ, ജനലിലൂടെ വീണ നിലാവിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞു.

ആ രാത്രി അവരുടെ ഇടയിൽ നടന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവർ അടുത്ത ദിവസം ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം ചില രാത്രികൾ കഥകളായി പറയാനുള്ളതല്ല.

അവ ഓർമ്മകളായി ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാനുള്ളതാണ്.

പുലർച്ചെ അനാമിക ഉണർന്നപ്പോൾ രാഹുൽ ജനലിനരികിൽ നിന്നിരുന്നു.

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“പശ്ചാത്താപമുണ്ടോ?”

അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.

“ഇല്ല.”

“പേടിയുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“എന്തിനെ?”

അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“വീണ്ടും നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടി.”

രാഹുൽ അവളുടെ വിരലുകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ ചേർത്തു.

“ഇത്തവണ