Chapter Title : നിലാവിന്റെ മറവിൽ [Saamir]

ഒരു നീണ്ട നിമിഷം.

അനാമിക അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവൾക്ക് സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

ആ രാത്രിയിൽ അവർ പഴയ മുറിവുകൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു.

പഴയ തെറ്റുകൾ സമ്മതിച്ചു.

പറയാതെ പോയ സ്നേഹം വീണ്ടും കണ്ടെത്തി.

വാക്കുകൾ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.

നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി.

അവരുടെ അടുത്തിരിപ്പ് കൂടുതൽ അടുപ്പമായി.

മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞപ്പോൾ, ജനലിലൂടെ വീണ നിലാവിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞു.

ആ രാത്രി അവരുടെ ഇടയിൽ നടന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവർ അടുത്ത ദിവസം ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം ചില രാത്രികൾ കഥകളായി പറയാനുള്ളതല്ല.

അവ ഓർമ്മകളായി ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാനുള്ളതാണ്.

പുലർച്ചെ അനാമിക ഉണർന്നപ്പോൾ രാഹുൽ ജനലിനരികിൽ നിന്നിരുന്നു.

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“പശ്ചാത്താപമുണ്ടോ?”

അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.

“ഇല്ല.”

“പേടിയുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“എന്തിനെ?”

അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“വീണ്ടും നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടി.”

രാഹുൽ അവളുടെ വിരലുകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ ചേർത്തു.

“ഇത്തവണ ഞാൻ പോകില്ല.”

“വാക്ക്?”

“വാക്ക്.”

അനാമിക പുഞ്ചിരിച്ചു.

പുറത്ത് മഴ നിർത്തിയിരുന്നു.

മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് സൂര്യപ്രകാശം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.

അവരുടെ പഴയ കഥ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.

അത് മറ്റൊരു പേരിൽ വീണ്ടും തുടങ്ങുകയായിരുന്നു—

പ്രണയം.