Chapter Title : മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം 2 [ലിങ്കൺ]

മനുഷ്യൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ സാധനങ്ങൾ മാത്രമല്ല മാറുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം പോലും മാറും.

വാതിൽ തുറന്നു.

സൽമാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകൾ രാജീവനിലേക്കു പോയി.

പിന്നെ…

മീനാക്ഷിയിലേക്ക്.

ഒരു നിമിഷം അവൻ നിശ്ചലനായി.

വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ പ്രഭാതത്തിൽ പട്ടുസാരി ഉടുത്ത് നിന്നിരുന്ന മീനാക്ഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അതിശയത്തിന്റെ ഒരു മിന്നൽ തെളിഞ്ഞു.

അവൾ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ഒരുങ്ങിയിരുന്നില്ല. മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ ക്ഷീണം വ്യക്തമായിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും ഉറക്കമില്ലായ്മയുടെ അടയാളം.

എന്നിരുന്നാലും, പട്ടുസാരിയുടെ ലാളിത്യവും അവളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ മുഖഭാവവും ചേർന്നപ്പോൾ അവളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.

സൽമാൻ അവളെ നോക്കി കുറച്ചു നിമിഷം നിന്നു.

അവന്റെ ഉള്ളിൽ പല വികാരങ്ങളും കലർന്നിരുന്നു.

ആകർഷണം മാത്രം അല്ല.

ഒരു വിചിത്രമായ വിജയം നേടിയതിന്റെ തോന്നലും.

“ഇനി ഈ ജീവിതം എന്റെ തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്” എന്നൊരു ഉടമസ്ഥബോധവും.

പക്ഷേ അതോടൊപ്പം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്ന ഭയവും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അത് ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മായ്ച്ചു.

“അകത്തേക്ക് വരൂ,” അവൻ പറഞ്ഞു.

ഫ്ലാറ്റിന്റെ നടുവിലെ വിശാലമായ ഹാളിൽ മൂവരും നിന്നു.

മീനാക്ഷിയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോൾ സൽമാൻ ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

അത് കണ്ട നിമിഷം മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.

രാജീവന്റെ മുഖവും വിളറിയുപോയി.

സൽമാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം.”

അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീനാക്ഷിയുടെ കഴുത്തിലേക്കു നീങ്ങി.

അവിടെ രാജീവൻ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് കെട്ടിയ താലി കിടക്കുകയായിരുന്നു.

ആ താലിയിൽ മീനാക്ഷിയുടെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തിന്റെ ഓർമ്മകളുണ്ടായിരുന്നു.

ഒളിച്ചോടി വിവാഹം കഴിച്ച ദിവസം.

വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ്.

ഒരുമിച്ച് തുടങ്ങിയ ജീവിതം.

പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ സ്നേഹവും വഴക്കും ചിരിയും കണ്ണീരും.

മീനാക്ഷി അറിയാതെ തന്റെ കഴുത്തിലെ താലിയിൽ കൈവെച്ചു.