Chapter Title : മീര ടീച്ചർ [അത്തി]

വച്ചു കൊടുത്ത ഭക്ഷണം ഒക്കെ വെറും കൂറ എന്ന് എന്റെ അനിയൻ വിധി എഴുതി, ഊണ് നന്നായിരുന്നു എന്നത് സത്യം, എന്ന് പറഞ്ഞു ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കാമോ.. ഊണും കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി, പോണ പൊക്കിൽ തുണി കടയിൽ കയറി.അവരുടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഉള്ള ഡ്രെസ്സുമെടുത് അവരുടെ വീട്ടിൽ എത്തി.ടീച്ചരും ദീപയും വലിയ സന്തോഷത്തിലാണ്, ഞാനും അനൂപും അവരുടെ അച്ഛനോടു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, അങ്ങനെ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, അപ്പോഴാണ് ടീച്ചർ അങ്ങോട്ട് കയറി വരുന്നത്, എന്നെ കണ്ട ഉടനെ ഇത്രെയും നേരം മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷം മാറി പേടി ആയി..

എന്നെ പേടിയോടെ നോക്കി കൊണ്ട് നിൽക്കെയാണ്. ടീച്ചറേ ഇന്നും പേടി കൊണ്ട് ഉറങ്ങാതിരിക്കാൻ പോവേണാ…പിന്നെ അവസാനം ഏതെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി കിടക്കേണ്ടി വരും. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ടീച്ചറെ…. എന്താ മിണ്ടാത്തത്…എന്തെങ്കിലും പറ… നിക്ക്.. പേടിയാണ് എന്നെങ്കിലും പറ. അതേയ് ഇങ്ങനെ പേടിക്കാൻ ഞാൻ വല്ല വന്യ മൃഗവുമാണോ…. എവിടെ ഒരനക്കവുമില്ല… അതേയ് കട്ടിലിൽ വന്നു കിടന്നോ…. ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല…. വ്…വേണ്ട…. എടൊ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല, ഇയാൾ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചാലോ…ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ പത്തു നാൽപതു പിള്ളേരെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ടീച്ചർ അല്ലെ. വാ…വന്നു കിടന്നോ…ഇതും പറഞ്ഞോണ്ട് ഞാൻ മീരയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി. വീണ്ടും ഇന്നലത്തെ പോലെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ… എടൊ തന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ.. ഇയാൾ മനുഷ്യനെ കളിയാക്കുവാണോ.. നാളെ ആവട്ടെ തന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിക്കാം…. ഒരു മനുഷ്യനെ അപമാനിക്കുന്നതിനും ഒരു പരിധി