Chapter Title : മേരിയുടെ രവിമോൻ [ഋഷി]

എഞ്ചിനീയറിങ്ങിന് കളിയുടെ മികവിൽ അഡ്മിഷനും കിട്ടി. നാലു സെമസ്റ്റർ കഴിഞ്ഞ് ബ്രേക്കിനു വന്നതാണ്.

രവിച്ചേട്ടാ! അനു! പതിമൂന്നുകാരി സുന്ദരിക്കുട്ടി. അവൻ്റെയൊപ്പം പൊക്കമായി പെണ്ണിന്. തുള്ളിച്ചാടിവന്ന് അവളവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എടീ കാന്താരീ! ആ മെലിഞ്ഞ പെണ്ണിനെ അവനെടുത്തൊന്നു ചുറ്റിച്ചു...

ഡീ! അവനെ ശല്ല്യപ്പെടുത്താതെ! മേരിയവളുടെ ചെവിക്കു പിടിച്ച് നോവിക്കാതെ കിഴുക്കി.

ഈ മമ്മി! ദേ ഞാൻ മിനീടെ വീട്ടിലേക്കു പോവാണേ! അത്താഴം കഴിഞ്ഞേ വരൂ!

നീ വാടാ കുട്ടാ! മേരീടെ കനത്ത ചന്തികളുടെ തുളുമ്പലും കണ്ട് അവൻ ഒരു പട്ടിക്കുട്ടിയെപ്പോലെ അവളെ പിന്തുടർന്നു.

വിശാലമായ അടുക്കളയിൽ അവളുടെ ചലനങ്ങൾ ചടുലമായിരുന്നു. അപ്പച്ചട്ടി ചൂടാക്കി മാവൊഴിച്ചു. ചട്ടിയെടുത്തു പരത്തി അപ്പം ചുട്ടു. രവിയെ സവോളയും ഇഞ്ചീം വെളുത്തുള്ളീമരിയാനേൽപ്പിച്ചു. വെളിച്ചെണ്ണയൊഴിച്ച് പിടിപിടീന്ന് എല്ലാമിട്ടു വഴറ്റി പച്ചമുളകും കറിവേപ്പിലേം രണ്ടാം പാലും ചേർത്തു ചൂടായപ്പോൾ വെട്ടിക്കഴുകിവെച്ചിരുന്ന കായൽമീൻ കഷണങ്ങളിട്ടു തിളപ്പിച്ചു. ഏഴു മിനിറ്റ്. ഇത്തിരി ഒന്നാം പാലും ചേർത്തവൾ ചട്ടിയിറക്കിവെച്ചു.

അടുക്കളയിലെ ചൂടും കറിവേപ്പിലയും വെളുത്തുള്ളിയും കുഞ്ഞുള്ളിയും വെളിച്ചെണ്ണയിൽ വഴറ്റുമ്പോളുയരുന്ന കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധവും ഒപ്പം ആ കൊഴുത്ത പെണ്ണിൻ്റെ ചലനങ്ങളും... ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ നുഴഞ്ഞു കേറി ചോരക്കുളഴലുകളിലൂടെ പടർന്ന് ആസകലം മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന അനുഭൂതികളിൽ രവി ലയിച്ചിരുന്നു...

മേരി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ സ്വപ്നം കാണുന്ന മോൻ! അവളുള്ളിൽ ഗൂഢമായി മന്ദഹസിച്ചു. ഈയിടെ അവൻ്റെ നോട്ടങ്ങളിൽ, വാക്കുകളിൽ, സ്പർശങ്ങളിൽ ആ മോൻ്റെ സ്നേഹത്തിനോടൊപ്പം കൗമാരത്തിൻ്റെ പടവുകൾ കയറി യൗവ്വനത്തിൻ്റെ വാതിൽക്കലെത്തി നിൽക്കുന്ന ഒരാൺകുട്ടി കൂടെയുണ്ട്! ന്നാലും അവനിപ്പഴും തൻ്റെ ഇളയ മോനാണ്! ഇന്നും, ഇനിയെന്നും അവനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു വരിഞ്ഞുമുറുക്കാനാണ് തോന്നുന്നത്. അവളുടെ മുലഞെട്ടുകൾ തടിച്ചു. ഉയരം