Chapter Title : മിസ്ട്രെസ്സ് ഡയറി [Nishu]

അവരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാറില്ല

ഞാൻ ആണ് എന്റെ ഉമ്മനോടും ഉപ്പാനോടും അവരോടൊന്നും ഇനി ടച്ച്‌ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു അവരെ അകറ്റിയത്, എന്റെ വാക്ക് അവർക്ക് തട്ടികളയാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു, അതിനു ശേഷം ഇത് വരെ റിലേറ്റീവ്സിന്റെ ഫുങ്ഷനോ ഒന്നിനും എന്തിനു അതികം പറയണം മരണ ചടങ്ങിന് വരെ ഞങൾ പോയിട്ടില്ല

എന്റെ മൈന്റിൽ അവരൊക്കെ ഞങ്ങളെ താഴെ ഉള്ളവരാണ് എന്നോടൊന്നും സംസാരിക്കാനോ കാണാനോ ഉള്ള അവകാശം ഒന്നും ഈ പിഴച്ചു പെറ്റവർക്ക് ഇല്ല എന്നായിരുന്നു ?ഞാൻ ചവിട്ടി നടക്കുന്ന എന്റെ ചെരുപ്പിന്റെ വില പോലും ഞാൻ അവർക്ക് നൽകാറില്ല

(അപ്പോൾ മാത്രമല്ല ഇപ്പഴും എന്റെ ഈ സ്വഭാവത്തിനു ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല ഇവരെയൊക്കെ കാണുമ്പയെ എനിക്ക് വെറുപ്പും പുച്ഛവും ആണ് )

ഇതൊക്കെയാണ് ഞാൻ ? ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും ഞാൻ ഇനി ജീവിത കാലം മുഴുവനും?

ഓക്കേ നമ്മുക്ക് വിഷയത്തിലോട്ട് വരാം

ഞാൻ പഠിച്ചിരുന്നത് എറണാകുളം നിർമല(ഗേൾസ് ) സ്കൂളിൽ ആയിരുന്നു

ഒരിക്കൽ പോലും ഗവണ്മന്റ് സ്കൂളിൽ പോവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല, അവിടെ മുഴുവൻ ദാരിദ്രവാസി പിള്ളേർ ആയിരിക്കും ?

സോ എന്നെ +1 +2ടൈമിൽ ഒരുപാട് സർക്കാർ സ്കൂളിലെ ബോയ്സ് പ്രപ്പോസ് ചെയ്തിരുന്നു, ഞാൻ മൈന്റ് പോലും ആക്കിയില്ല ഒരെണ്ണത്തിനെ പോലും

ഞാൻ പട്ടി വില കൊടുക്കാഞ്ഞിട്ട് പോലും അതിൽ രണ്ട് പേർ വീണ്ടും എന്റെ പിറകെ കെഞ്ചി വന്നു പ്രണയ അഭ്യർത്ഥനയുമായി

അവരെ ഒന്ന് നാണം കെടുത്തണം എന്റെ മുൻപിൽ പോലും നിൽക്കാനുള്ള യോഗ്യത ഒന്നും നിനക്കൊന്നും ഇല്ല എന്ന് കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി അവർക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ ഒരു ഡിമാന്റ് വച്ചു

ഞാൻ പറയുന്ന കാര്യം നിങ്ങൾ 2പേരിൽ ആരെങ്കിലും ലഞ്ച് ബ്രേക് ടൈമിൽ ഞങൾ പണക്കാർ മാത്രം പഠിക്കുന്ന എന്റെ സ്കൂളിന്റെ ഗ്രൗണ്ടിൽ ഇത്രയും സ്റ്റുഡന്റ്സിന്റെ മുൻപിൽ പബ്ലിക് ആയിട്ട് ആര് ചെയ്യുന്നോ അവരോടു ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ട്ടം തുറന്നു പറയും

ഇത് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ കൊടിച്ചി പട്ടികളെ പോലെ വാലാട്ടി എന്റെ മുൻപിൽ വന്ന് പോവരുത്?

തുടരും...

ഇത് തുടരണോ വേണ്ടയോ!?