Chapter Title : മിഴി 7 [രാമന്‍]

.എന്ത് പറഞ്ഞിട്ട് ന്താ ചെറിയ കുട്ടികളോട് പറയുന്നപോലെയാണ് നോട്ടം.ഒരുമ്മ തന്നു അമ്മ പോയി.
കയ്യിലേക്ക് എന്തോ കുത്തി കേറ്റുന്നുണ്ട്. മുറിച്ചിടത് എന്തൊക്കെയോ ഒട്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്.വേണ്ടാത്ത ഓരോ പരിവാടി. ആ ഒരുത്തി കാരണമാണല്ലോന്ന് ഓർക്കുമ്പോ. ഹാ... നടന്നില്ലല്ലോ ആശ്വാസം. എന്നാലും അവളെവിടെ, ചിലപ്പോ കാണലുണ്ടാവില്ല ചമ്മലായിരിക്കും.
കുറച്ചൂടെ കിടന്നു. മൂത്രമൊഴിക്കാൻ മുട്ടുന്നുണ്ട്.ഇവിടെയാരുമില്ലേ? അമ്മയെവിടെ പോയോ ആവ്വോ.. വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കിയായിരുന്നു കിടത്തം. പെട്ടന്ന് വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു വരുന്നപോലെ തോന്നി.ഫുൾ അങ്ങ് തുറന്നില്ല ഇത്തിരി. ഇടയിലൂടെ ഒരു ഒളിഞ്ഞു നോട്ടം.ശെരിക്ക് കണ്ടില്ല എന്നെയെന്നുതോന്നുന്നു,വാതിൽ ഇത്തിരികൂടെ തള്ളി അതാ ഓന്തിനെ പോലെ നോക്കി ചെറിയമ്മ. ഓഹ്!!ഒളിഞ്ഞു നോക്കി ഓടാനുള്ള പരിവാടിയാണ്.നിക്കടീ നിക്ക്.. ആ കണ്ണൊന്നു തിരിഞ്ഞു എന്റെ നേരെ വന്നതും ഞാൻ നല്ല വെളുക്കെനെ അങ്ങ് ചിരിച്ചു കൊടുത്തു.
"നിക്കടീ അവിടെ.!.." വാതിലും പ്പൂട്ടി ഓടാനുള്ളയവളുടെ ശ്രമം.ഞാൻ സമ്മതിക്കോ?ആ മുഖം ഒന്ന് നേരിട്ട് കാണണ്ടേ.ഒച്ചയിട്ട് നിർത്തിച്ചു.
അളിഞ്ഞ ഒരു ചിരിയും കൊണ്ട് പെണ്ണ് വാതിലും തുറന്നു ഉള്ളിലേക്ക് കേറി. തല താഴത്തിവെച്ചു കൈയ്യും കെട്ടി നിക്കണ കണ്ടാലെന്തു പാവം.ഒരു ചവിട്ട കൊടുക്കാനാ തോന്നണേ.ഇടക്ക് ആ കണ്ണ് പൊക്കിയൊന്ന് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നുമുണ്ട്.
"ഡീ ചെറിയമ്മേ.... ഇപ്പൊ ഞാൻ ആരാന്നു നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെടീ പുല്ലേ..?? " പറഞ്ഞ വാക്ക് ആദ്യമായി പാലിച്ചതിന്റെരഭിമാനം എനിക്ക് തന്നെ വന്നു.
"നിനക്ക് സന്തോഷിക്കണം ല്ലേ സന്തോഷിക്ക്.. സമാധാനം വേണം ല്ലേ സമാധാനിക്ക്... ഹ ഹ ഹ ഹ " ചിരി വരാഞ്ഞിട്ട് കൂടെ ഞാൻ ആക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് നിന്നു.ചിരി തുടങ്ങിയപ്പോ അവളുടെ മുഖത്തൊരു വേദന പോലെയുണ്ട് എന്നാ ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു