Chapter Title : മോനോടൊപ്പം 2 [ജോകാപ്പസ്]

വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഉമ്മിയുടെ ശരീരം അറിയാതെ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ ഭയത്തോടെ മകനെ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ ശാന്തനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

"പിന്നീട് മഴ നനഞ്ഞു വന്ന അന്ന്... ആ സൈഡ് മുറിയിൽ വെച്ച് നീ ഇവന്റെ നഗ്നമേനിയിൽ കൈകൾ ഓടിച്ചതും... വിയർപ്പ് മണത്തതും ഞാൻ ഒളിഞ്ഞു കണ്ടു," ഉപ്പയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. "എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ആ റിസോർട്ടിലെ സൗണയ്ക്കുള്ളിൽ... മുപ്പത് മിനിറ്റിലധികം സമയം നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നഗ്നരായി... പരസ്പരം വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിച്ചും... അവന്റെ ആ അവയവം നീ കൈകൊണ്ട് എടുത്ത് ജെട്ടിയിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു എന്ന് നാണത്തോടെ നീ ബാൽക്കണിയിൽ വെച്ച് എന്നോട് സമ്മതിച്ചപ്പോൾ... ഒരു ഭർത്താവെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ അവിടെ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു!"

ഉപ്പയുടെ ഈ തുറന്നുപറച്ചിൽ ആ മുറിയിലെ വായുവിനെപ്പോലെ മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. തങ്ങൾ അതീവ രഹസ്യമെന്ന് കരുതിയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഉപ്പ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഉമ്മി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ വല്ലാതെ പതറിപ്പോയി.

"അതുമാത്രമല്ല..." ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു. "രാത്രി എന്റെ അരികിൽ കിടക്കുമ്പോൾ നീ കാണുന്ന ആ വന്യമായ സ്വപ്നങ്ങൾ... ഉറക്കത്തിൽ ആവേശം പൂണ്ട് 'മോനേ... പിടിക്ക്... തള്ളൂ...' എന്ന് നീ നിലവിളിച്ചതും, നൈറ്റിക്ക് മുകളിലൂടെ നിന്റെ മുലകൾ നീ തന്നെ തടവി പുളഞ്ഞതും ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടതാടീ! സ്വന്തം മകനെ ഓർത്ത് കാമഭ്രാന്തോടെ ഉറക്കത്തിൽ ഞരങ്ങുന്ന ഒരു ഭാര്യയുടെ കൂടെയാണ് ഞാൻ ഈ കിടക്കുന്നത് എന്നോർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ അറപ്പ് തോന്നുന്നു!"

ഉപ്പയുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മനിന്ദയും വേദനയും കണ്ട് ഉമ്മി സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നുപോയി. അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:

"ഇക്കാ... അത്... ഞങ്ങൾ അറിയാതെ..."

"നിങ്ങൾ അറിയാതെ ചെയ്തതല്ല അത്," ഉപ്പ അവളുടെ വാക്കുകളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും... നിങ്ങളുടെ ഈ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പകർത്തി മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ഈ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ വെറുമൊരു തടസ്സമാണ്. എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്... നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ ഈ വീട്ടിൽ