Chapter Title : മോനോടൊപ്പം 2 [ജോകാപ്പസ്]

നിന്ന് പതുക്കെ പുറത്താക്കുമോ? അതോ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു തടസ്സമായി നിൽക്കാതെ സ്വയം ഇറങ്ങിപ്പോകണോ?"

സ്വന്തം വീട്ടിൽ താൻ ഒരു ഇരയായി മാറുമോ എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ഭയം ആ ഹാളിലെ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉപ്പയുടെ ആ ചോദ്യം അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ രഹസ്യപ്പൂട്ടുകൾ ഓരോന്നായി തകർക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ മോൻ പതുക്കെ സോഫയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അവൻ ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധത്തിന്റെയോ ഭയത്തിന്റെയോ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം തന്റെ ഉമ്മയുടെ മേലുള്ള ശാരീരികവും മാനസികവുമായ അധികാരം താൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന ഗർവ്വോടെ അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"ഉപ്പാ... മാറ്റങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്. ഈ വീടും... ഇതിനുള്ളിലുള്ളവരും ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ രീതിയുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഉപ്പയായിട്ട് ഇവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകേണ്ട കാര്യമില്ല. പക്ഷേ, ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഉപ്പ ശീലിക്കണം. ഇനി ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് എല്ലാവർക്കും നല്ലത്."

മോന്റെ ആ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഉപ്പയ്ക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. തന്റെ മകൻ ഒരു പുരുഷനായി വളർന്ന് തന്റെ തന്നെ സ്ഥാനവും ഭാര്യയെയും കൈക്കലാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന ക്രൂരമായ സത്യത്തിന് മുന്നിൽ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും തോറ്റുപോയി.

ആ വലിയ വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് അപ്പോൾ ഇരുട്ട് കനക്കുകയായിരുന്നു. ആ തർക്കങ്ങൾക്കും വെളിപ്പെടുത്തലുകൾക്കും ഒടുവിൽ, തകർന്നുപോയ മനസ്സോടെ ഉപ്പ അന്ന് സ്വന്തം കിടപ്പുമുറിയിൽ കിടന്നില്ല. വീടിന്റെ മറ്റൊരു മൂലയിലുള്ള മുറിയിലേക്ക് അദ്ദേഹം തന്റെ ഏകാന്തതയുമായി ഒതുങ്ങിമാറി. അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ വഷളായതോടെ, മോൻ അന്ന് രാത്രി അവിടെ തങ്ങാതെ തന്റെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ തിരികെ പോയി.

വലിയ വീടിന്റെ ആ കിടപ്പുമുറിയിൽ ഉമ്മി അന്ന് തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഉപ്പയുമായി ഉണ്ടായ ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ ഒരു വിഷമ നിഴൽ അവളുടെ മുഖത്ത് പടർന്നു നിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, അവളുടെ മനസ്സിന് ഒട്ടും കൂസലില്ലായിരുന്നു. താൻ ചെയ്തതിലൊന്നും യാതൊരുവിധ കുറ്റബോധവും അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല. അവൾ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് തന്റെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു.

വാട്സാപ്പ് തുറന്നപ്പോൾ, അതിൽ നേരത്തെ ഒരു തവണ തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് പോയ, മോന്റെ അതേ