Chapter Title : മുഹബത്ത് 1 [Vashalan]

വെറുതെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്? അവൾ പറഞ്ഞതുപോലെ പേര് വിളിച്ചാൽ പോരെ?"അല്ലെങ്കില് വേണ്ട നീ വിളിച്ച

സ്ഥിതിക്ക് ഇനി മാറ്റേണ്ട ഇത്ത എന്ന് തന്നെ വിളിച്ചാല് മതി അതാ നല്ലത്.

ഞാന് അങ്ങനെ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞതും ഹൻസിബയും ഫാസിലും ഒന്ന് ചിരിച്ചു. തുടർന്ന് ഹൻസിബ ചെറിയ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു:

"പിന്നെ... ശ്രീരാഗ് എന്തേ? അവൻ എന്താ വരാത്തത്?"

ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു:

"അവന് പെട്ടെന്ന് ഒരു അർജന്റ് മീറ്റിംഗ് വന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് വരാൻ പറ്റാത്തത്. എന്തായാലും നമ്മൾ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തുമ്പോൾ അവനുണ്ടാകും, അപ്പോൾ കാണാമല്ലോ."

അവൾ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: "ഇവിടുന്ന് ഫ്ലാറ്റിലോട്ട് കുറെ ദൂരം ഉണ്ടോ?"

മുൻസീറ്റിലിരുന്ന രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ഇല്ല മോളെ, അടുത്താണ്. ഒരു 10 മിനിറ്റ് കൂടെയുള്ളൂ, ഇപ്പോൾ എത്തും."

അതിന് ശേഷം നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളിലേക്ക് സംഭാഷണം നീണ്ടു. ഹൻസിബ അല്പം വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു: "നാട്ടിലെ വീടും ബാക്കി കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ വിട്ടുനിന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു വിഷമം ഒക്കെ മനസ്സിലുണ്ട്.

എന്നാലും ഇവിടെ നിങ്ങളെയൊക്കെ കണ്ടതിൽ ചെറിയൊരു സമാധാനമുണ്ട്."

ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ആദ്യം ഒക്കെ വരുമ്പോൾ ചെറിയൊരു ബുദ്ധിമുട്ടൊക്കെ തോന്നും, പിന്നെ പയ്യെ പയ്യെ എല്ലാവരുമായി സെറ്റായിക്കോളും."

അത് ശരിവെച്ചുകൊണ്ട് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു: "അത് ശരിയാണ് മോളെ, കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ ഇവിടെയൊക്കെയുമായി ഒന്ന് ഇണങ്ങി വരും. ഇവിടുത്തെ ചൂടൊക്കെ ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ആയിവരാൻ സമയമെടുക്കുമല്ലോ.

മോൾ പേടിക്കേണ്ടതൊന്നുമില്ല, നമ്മളെല്ലാവരും ഇവിടെയുണ്ട്. എന്ത് കാര്യത്തിനും ഞങ്ങളുടെ

സഹായം ഉണ്ടാകും."

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഫ്ലാറ്റ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ബിൽഡിംഗിന്റെ താഴെ എത്തിച്ചേർന്നു. കാർ നിർത്തിയ പാടെ ഫാസിലും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ചേർന്ന് ഹൻസിബയുടെ ലഗേജുകൾ കാറിൽ നിന്ന് എടുക്കാൻ സഹായിച്ചു.

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരുംകൂടി ബിൽഡിംഗിന് അകത്തേക്ക് കയറി നേരെ ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടന്നു.

ലിഫ്റ്റിൽ കയറി ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അഞ്ചാമത്തെ ഫ്ലോറിന്റെ ബട്ടൺ അമർത്തി. ലിഫ്റ്റ് മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്ന ആ ചെറിയ സമയമത്രയും ഫാസിലിന്റെ കണ്ണുകൾ ഹൻസിബയുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്ന ആ പിങ്ക് ഡ്രസ്സിലും

ആകാരവടിവുകളിലുമായിരുന്നു. ആ വേഷത്തിൽ അവളുടെ