Chapter Title : മുഹബത്ത് 12 [Vashalan]

കേട്ട് ഞാനും അൻസിബയും പുള്ളിയുടെ അനുഭവങ്ങളെയും മനസ്സിലിരിപ്പിനെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു സത്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങള് രണ്ടുപേർക്കും ബോധ്യമായി.

ചേട്ടന്റെ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ട് ഞാൻ അല്പനേരം ആലോചനയിലാണ്ടു. ഞാൻ അൻസിബയെ ഒന്നു നോക്കി, അവളുടെ കണ്ണുകളിലും വലിയൊരു കൗതുകവും ആശ്ചര്യവും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ ചേട്ടനോട് ചോദിച്ചു:

"അപ്പോൾ ചേട്ടാ... പണ്ട് ചേച്ചിയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്ന വലിയ സങ്കൽപ്പങ്ങളും കഥകളുമൊക്കെയാണോ ഇന്ന് ഞങ്ങളിലൂടെ

ചേട്ടൻ നേരിട്ട് കാണുന്നത്? അതുകൊണ്ടാണോ ഞങ്ങളെ ഇത്രത്തോളം സഹായിക്കാനും വഴികാണിക്കാനും ചേട്ടന് ഇത്രയും താല്പര്യം തോന്നിയത്?"

രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ തലയാട്ടി:

"അതെയെടാ ഷാജു. അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടും കാലഘട്ടത്തിന്റെ പേടി കാരണം ചെയ്യാൻ പറ്റാതെ പോയ കാര്യങ്ങൾ, ഇന്ന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും യാതൊരു ഒളിച്ചുവെക്കലുമില്ലാതെ പരസ്പര സമ്മതത്തോടെ ആസ്വദിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വലിയൊരു സമാധാനമുണ്ട്.

അന്ന് ഞാൻ സങ്കൽപ്പിച്ച കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു ചെറിയ രൂപമാണ് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നടക്കുന്നത്."

അൻസിബ ചേട്ടനെ നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

"പക്ഷേ ചേട്ടാ... പണ്ട് ചേച്ചിയോട് സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളിലൂടെ

കാണുമ്പോൾ ചേട്ടന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മവന്ന് അന്ന് ഇങ്ങനെ നടക്കാത്തതിൽ വിശമം തോന്നാറുണ്ടോ?"

"സങ്കടമില്ല മോളെ," ചേട്ടൻ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി. "ഓരോ കാലത്തിനും അതിന്റേതായ രീതികളുണ്ട്. അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടാത്ത ആ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യവും സന്തോഷവും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും ഇപ്പോഴുണ്ട് എന്ന് അറിയുന്നതിലാണ് എന്റെ സന്തോഷം.

നിങ്ങളിത് ആത്മാർത്ഥമായി ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക മാത്രമാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം."

ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയാണ്... പക്ഷേ, സത്യത്തിൽ ഇതൊന്നും ഞങ്ങൾ