Chapter Title : മുഹബത്ത് 2 [Vashalan]

ഉള്ളപ്പോൾ ഇവന് എന്ത് ക്ഷീണം! എങ്കിലും ചേച്ചിക്ക് നല്ല ക്ഷീണം കാണും, അല്ലേ ഇത്താ?

നാട്ടിൽ നിന്ന് ഇത്രയും ദൂരം ഫ്ലൈറ്റിൽ വന്നിറങ്ങിയതല്ലേ. യാത്രയുടെ ആ ഒരു ക്ഷീണം മാറാൻ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസമെടുക്കും, അല്ലേ ഇത്താ?"

അവന്മാരുടെ അര്ത്ഥം വെച്ചുള്ള സംസാരം കേട്ട് ഹൻസിബയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു

തുടുത്തു. അവൾ നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി ചിരിച്ചു.ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി: "ഹാ... ഫാസിൽ, നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്.

ഉടൻ തന്നെ രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഇടപെട്ടു:

"ഡാ മക്കളേ, പെണ്ണുങ്ങൾ റൂമിലേക്ക് വന്നിട്ടുപോലും നിന്റെയൊക്കെ ഈ വർത്തമാനത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ലല്ലോ! ആ കുട്ടി നാട്ടിന്നു ഇന്നലെ വന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ, വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു ആ കോച്ചിനെ ശല്യപ്പെടുത്തല്ലെ."

തുടർന്ന് ചേട്ടൻ ഹൻസിബയെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു:

"മോളെ, ഉറക്കമൊക്കെ ശരിയായരുന്നോ? കുവൈറ്റിലെ ആദ്യത്തെ പ്രഭാതമാണ്.ഇന്ന് വെള്ളിയാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്ക്കു ഓഫീസിലൊന്നും പോകേണ്ട, എല്ലാവർക്കും അവധിയാണ്.ദൂരയാത്ര കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഈ ക്ഷീണമുണ്ടാകും.

അതുകൊണ്ട് മോൾക്ക് ഇന്ന് മുഴുവൻ ഫ്ലാറ്റിൽ തന്നെയിരുന്ന് നല്ലപോലെ റെസ്റ്റ് എടുക്കാം."

രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ ആ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹൻസിബ ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചെങ്കിലും, അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും ആ അപരിചിതത്വത്തിന്റെയും നാണത്തിന്റെയും ചെറിയൊരു പരുങ്ങൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആ ഫ്ലാറ്റിലെ പുതിയ അന്തരീക്ഷവും, അതിനിടയിൽ ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും ഡബിൾ മീനിംഗ് കലർന്ന കളിയാക്കലുകളും അവളുടെ നാണം ഒന്നുകൂടി ഇരട്ടിയാക്കി. അവൾ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ തുമ്പിൽ പതുക്കെ പിടിച്ച് എന്റെ പിന്നിലേക്ക് അൽപം ഒതുങ്ങിനിന്നു.

ചായ കുടിച്ചു കഴിയാറായപ്പോഴാണ് ശ്രീരാഗ് വയറ്റിൽ തടവിക്കൊണ്ട് വിഷയം