Chapter Title : മുഹബത്ത് 6 [Vashalan]

അങ്ങനെ ഓപ്പൺ ആയിട്ട് നിങ്ങളോട് പറയണമെന്ന് തോന്നിയത്, നമ്മൾ തമ്മിൽ അങ്ങനെ മറച്ചുപിടിക്കാനോ ഒളിക്കാനോ ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്.

ഞാനും ഒരു മനുഷ്യനല്ലേ? അപ്പൊ ആ ശബ്ദങ്ങളൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ സാധാരണ ഒരു മനുഷ്യന് ഉണ്ടാകുന്ന അതേ വികാരങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ എനിക്കും ഉണ്ടാവുക?

വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. പ്രത്യേകിച്ച്, ആ ചുമരുകൾക്കിപ്പുറം മോളുടെ ശബ്ദമൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ... അത് കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന ആ വികാരങ്ങളും നാണവുമൊക്കെ എത്രയൊക്കെ പിടിച്ചുനിന്നാലും ഒരു ആണെന്ന നിലയിൽ എനിക്കും ഉണ്ടാകുമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്."

അതുകേട്ട് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പതറിപ്പോയി, ഞാന് പറഞ്ഞു: "അയ്യോ ചേട്ടാ... സോറി കേട്ടോ..."

രാമേന്ദ്രേട്ടൻ സൗമ്യമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ തോളിൽ തട്ടി: "അയ്യോ,എടാ സോറി ഒന്നും പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലടാ. നീ ഇപ്പോള് കൊറേ sorry പറഞ്ഞു,അതിന്റെ ആവശ്യം ഒന്നുമില്ല.

എനിക്ക് ഇതൊന്നും യാതൊരു പ്രശ്നവുമില്ല. ഞാന് പറഞ്ഞല്ലോ കാര്യങ്ങളെല്ലാം എനിക്കറിയാവുന്നതല്ലേ.

അതുകേട്ട് ഹൻസിബ ലജ്ജകൊണ്ട് മുഖം പൂർണ്ണമായി കുനിച്ചു. അവളുടെ കവിളുകൾ രണ്ടും തക്കാളി പോലെ ചുവന്നുതുടുത്തു. ആ പറഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ ചൂടിൽ അവൾ വല്ലാതെ പതറിപ്പോയി, എന്തുപറയണമെന്നറിയാതെ നിശ്ചലയായി ഇരുന്നു.

അതു കണ്ടതും രാമേന്ദ്രേട്ടൻ സൗമ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

"മോള് ഇങ്ങനെ നാണത്തോടെ നിൽക്കേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമില്ല കേട്ടോ. നമ്മൾ തമ്മിൽ അത്രയധികം ഓപ്പൺ ആയിട്ട് സംസാരിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ ഇതെല്ലാം ഇത്രയും തുറന്നുപറഞ്ഞത്?

അതുകൊണ്ട് ഇതിൽ യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല, മോള് സമാധാനമായിരിക്കൂ."

രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അത്രയും പറഞ്ഞതും, ഹൻസിബയുടെ ആ പതർച്ചയൊക്കെ മാറി മുഖത്ത് ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അങ്ങനെ അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷമൊക്കെ ഞങ്ങൾ