Chapter Title : മുഹബത്ത് 6 [Vashalan]

ബാക്കി ദിവസങ്ങളിലും കൂടി ഈ റൂമിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ ഉറങ്ങുമെന്നാ ദൈവമേ ആലോചിക്കണേ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് പുള്ളി വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

ഞാന് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ മട്ടിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി:

"അതിന് ചേട്ടൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വേവലാതിപ്പെടുന്നത്?. ആ ഒരു മൂടും തരിപ്പും വരുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ ശരീരം വഴങ്ങിപ്പോകും. പിന്നെ ഇനിയും ആ മുറിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടാം.

അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ചെവിയില് എന്തെങ്കിലും വെക്കേണ്ടി വരും!"

അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ തലയിൽ കൈവെച്ച് തമാശയായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

എടാ ... നിന്റെയൊരു കാര്യം! ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോൾ നീ വീണ്ടും അതങ്ങ് ആവർത്തിക്കുമെന്നാണോടാ ഈ പറയുന്നത്?"എന്റെ ദൈവമേ... നിങ്ങൾ അടങ്ങില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.

ഇനി എനിക്ക് ബാക്കി രക്ഷാമാർഗ്ഗങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയെ നിവൃത്തിയുള്ളൂ!"

ഹൻസിബ എന്റെ തോളിലേക്ക് മുഖമുയർത്തി, കള്ളക്കണ്ണോടെ രാമേന്ദ്രേട്ടനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു:

"പിന്നെല്ലാതെ ചേട്ടാ... ആ മൂഡിൽ എങ്ങനെയാ അടങ്ങിയിരിക്കുക? അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ കിടക്കുമ്പോൾ ചെവിയിൽ പഞ്ഞി വെക്കുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്, അല്ലാണ്ട് വേറെ രക്ഷയൊന്നുമില്ല!"

അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയിൽ കൈവെച്ചു:

"എന്റെ ഈ ഈശ്വരാ... നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഞാൻ തോറ്റു!ശരിയാണ് മോളെ, നിങ്ങളുടെ ഈ കളി കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അടുത്ത ആഴ്ച മുഴുവൻ ഞാൻ കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ പായ വിരിച്ച് കിടക്കേണ്ടി വരുമെന്നാണ്!" രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ചിരിയോടെ കപ്പ് ടേബിളിൽ വെച്ചു.

അതുകേട്ട് ഞാനും ഹൻസിബയും ഒരുപോലെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി. ഫ്ലാറ്റിലെ പിരിമുറുക്കവും നാണവുമൊക്കെ ആ ഒറ്റ ചിരിയോടെ