Chapter Title : മുഹബത്ത് 6 [Vashalan]

ചേട്ടാ, ഇതൊന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്. കുറച്ചുനേരമല്ലേ ഉള്ളൂ, പെട്ടെന്ന് തീരില്ലേ!"

പുള്ളി ചെറുതായി ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് എന്നെ കളിയാക്കുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു:

"പെട്ടെന്ന് തീരുവോടാ... നീ സാധാരണ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മണിക്കൂറിലധികം നീണ്ടുപോവുകയല്ലേ പതിവ്! ഇതിപ്പോ തീരാൻ നേരം ഒരുപാടുണ്ട്, ഞാൻ എങ്ങനെയാ സഹിക്കുക?"

അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് പുള്ളി പറയുന്ന ആ ഡയലോഗും ആ പരിഭവവും

കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അടക്കിപ്പിടിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു ചിരി വന്നു. ഹൻസിബയും എന്റെ നെഞ്ചോട് മുഖം ചേർത്ത് കിടന്നുകൊണ്ട് ആ ഇരുട്ടിൽ കിടന്ന് ആരും കാണാതെ പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അയ്യോ ചേട്ടൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വെറുതെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നത്? ഞാൻ അത്രയൊന്നും സമയം എടുക്കില്ലെന്നേ... ഇന്നത്തെ ക്ഷീണം കാരണം ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തീർത്തേക്കാം.

ചേട്ടൻ സമാധാനമായി കണ്ണടച്ച് കിടന്നോ!"ഇതിപ്പോ ഇവള്ക്ക് നല്ല മൂട് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്....

അത് കേട്ട് അവള് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി.

അതുകേട്ട് അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒരു ചെറിയ നെടുവീർപ്പോടെയും ഒപ്പം കള്ളച്ചിരിയോടെയും പറഞ്ഞു:

"ആഹാ, അങ്ങനെയാണോ മോനേ? മോൾക്ക്

മൂട് ആയിട്ടാണൊ? എന്നാലും നിന്റെ ആ 'പെട്ടെന്ന് തീർക്കൽ' എങ്ങനെയെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം! കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം ഞാൻ എണ്ണി നോക്കിയതാ, നീ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആകാശത്തുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളെല്ലാം മാറി മറിയുന്നതുവരെ നിന്റെ ഈ പരിപാടി തീരില്ല.

എന്തായാലും നീ പെട്ടെന്ന് തീർക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ വിശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ണടയ്ക്കാം.

പുള്ളി അത് പറഞ്ഞതും ഹൻസിബയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെപ്പതുക്കെ കുലുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

ആ മുറിയിലെ