Chapter Title : മുഹബത്ത് 6 [Vashalan]

സോറിടാ! ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം ഇട്ടതല്ല കേട്ടോ! പെട്ടെന്ന് കൈ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ സ്വിച്ചിൽ തട്ടി പോയതാണ്... മോശമായിട്ടൊന്നും വിചാരിക്കരുതേ..."

അതുകേട്ട് ഞാൻ ഒട്ടും പരിഭ്രമിക്കാതെ, ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തോട് മറുപടി പറഞ്ഞു:

"ഇല്ല ചേട്ടാ... മനസ്സിലായി! ആ സ്വിച്ച് കട്ടിലിന് തൊട്ടടുത്തുള്ളതല്ലേ, അതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് കൈ തട്ടിയതാകാം എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. ചേട്ടന് മനപ്പൂര്വ്വം അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.

ചേട്ടൻ അതോർത്ത് യാതൊരു ടെൻഷനും അടിക്കേണ്ട, മനപ്പൂർവ്വമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം."

എന്നിട്ടും രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ പരിഭ്രമം മാറിയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഇരുട്ടിലിരുന്ന് ഞങ്ങളോട് വീണ്ടും വീണ്ടും സോറി ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു:

"ഇല്ലടാ... എന്നാലും പെട്ടെന്ന് അങ്ങനെ ലൈറ്റ് കത്തിയത് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിഷമമായിപ്പോയി... നിങ്ങളോട് രണ്ടുപേരോടും ഞാൻ വീണ്ടും സോറി ചോദിക്കുകയാ..."

ഹൻസിബ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ആ ഇരുട്ടിൽ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ ആ വെപ്രാളം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവളും

പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"സാരമില്ല ചേട്ടാ... കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, ചേട്ടൻ ചുമ്മാ കിടന്ന് വിഷമിക്കാതെ..."

ആ പെട്ടെന്നുള്ള ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിന്റെ ഞെട്ടലും അതിനുശേഷമുള്ള രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ ആ വെപ്രാളവും ആ ചെറിയ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ നിശബ്ദത പരത്തി.

എന്നാൽ ആ നിമിഷത്തിന്റെ ആവേശം ഒട്ടും ചോർന്നുപോയിരുന്നില്ല. രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അപ്പോഴും വിയർപ്പും പരിഭ്രമവും അടക്കാനാവാതെ തിരിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ ഹൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നുകൂടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്ക്ക് ഉറപ്പായി ചേട്ടന് ഞങ്ങളെ കണ്ടു എന്ന്.

ആ ചെറിയ സംഭവത്തിനുശേഷം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ ലഹരിയിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു.

ഞാൻ അവളുടെ