Chapter Title : മുഹബത്ത് 9 [Vashalan]

ആസ്വദിച്ചു വിടുക, അത്രയേ ഉള്ളൂ!"

അൻസിബ എന്റെ സംസാരം കേട്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുള്ളിയുടെ തൊട്ടടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്നിട്ട് ചെറിയ ഷോർട്ട് സ്കേർട്ടിൽ കൈകൾ വെച്ച് ഒന്നിളകിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

"പിന്നെ... ഇക്ക പറയുന്നത് കേട്ടില്ലേ? ചേട്ടൻ വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിച്ച് നിൽക്കാതെ. അതിനിടയിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കാണാനും

ആസ്വദിക്കാനുമുള്ള ചാൻസ് കിട്ടുമ്പോൾ അതങ്ങ് എൻജോയ് ചെയ്യ്, അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ!"

അവളുടെ സംസാരത്തിലെ കുസൃതിയും, ആ രൂപം നൽകുന്ന പ്രകോപനവും കണ്ടപ്പോൾ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന് കൂടുതൽ ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പുള്ളി ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് മുഖം താഴ്ത്തി.

ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച്, ഞാനും രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ വേണ്ടി റെഡിയായി.

ഞങ്ങൾ ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ വാതിലിനടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ടോപ്പും ഷോർട്ട് സ്കേർട്ടും ഇട്ട് വീടിനുള്ളിൽ നിൽക്കുന്ന അൻസിബയുടെ കോലത്തിൽ നിന്ന് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പുള്ളി അവളെയും എന്നെയും മാറിമാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് വാതിൽക്കൽ നിന്നു.

ഞാൻ ബാഗൊക്കെ

എടുത്തുതോളത്തിട്ടുകൊണ്ട് പുള്ളിയോട് പറഞ്ഞു:

"എന്താ ചേട്ടാ നോക്കുന്നത്? ഇറങ്ങാമെന്നേ... ഓഫീസിലെ ടൈം ആകുന്നു!"ഇവളെ നോക്കി നിന്നാല് ജോലിക്ക് പോക്ക് നടക്കില്ല...

അതുകേട്ട് പുള്ളി ഞെട്ടലോടെയും അതേസമയം ഉള്ളിൽ കണ്ട് കൊതിതീരാത്ത ഒരു വികാരത്തോടും കൂടി എന്റെ കൂടെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒപ്പം നടന്നു.

അക്കൗണ്ട്സിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ ശരിക്കും പെട്ടുപോയി. അവധി ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശനിയാഴ്ച ഓഫീസിൽ കയറുമ്പോൾ ഉള്ള സാധാരണ തിരക്കുകൾ എന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.

സ്വാഭാവികമായും ജോലി തീർക്കാൻ വൈകിയതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇറങ്ങാൻ

ലേറ്റായി.

ഞാൻ വൈകി ഫ്ലാറ്റിലെത്തി ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ, രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എനിക്ക്