Chapter Title : മുനി ടീച്ചർ 2 [Decent]

ജീവിതം. അതൊന്നും ഓർക്കാൻ ഇപ്പോൾ സമയമില്ല. ലിസിമ്മ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. എന്റെ ബർമുഡക്കു മീതെ പെനിസ് പൊങ്ങി നിൽക്കുന്നത് എനിക്കും ലിസിമ്മക്കും കാണാം. ലിസിമ്മ അങ്ങോട്ടു നോക്കി. ഞാൻ അല്പനേരംകൂടി അവിടെ നിന്നു. എനിക്കെന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. എന്തുചെയ്യണമെന്ന് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ല. മേലെ എന്റെ റൂമിലെക്കു പോണോ വേണ്ടയോ? മനസ് ശരിയായൊരുത്തരം തരുന്നില്ല.

ഞാൻ കുറച്ചുനേരംകൂടി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
"പോണോ? കുറച്ചുകഴിഞ്ഞു പോയാ പോരേ?"
"വേണ്ട ലിസിമ്മേ. ഞാൻ പോട്ടേ. പിന്നെയും കാണാമല്ലോ." ഇതും പറഞ്ഞു ഞാൻ വേഗം യാന്ത്രികമായി കോണിപ്പടികൾ കയറി റൂമിലേക്ക് പോയി. പെനിസും അണ്ടർ വെയറും ആകെ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അണ്ടെർവെയറും ബർമുഡയും മാറ്റി ഒരു മുണ്ടുടുത്തു ശേഷം കലുഷിതമായ മനസ്സോടെ പാക്കിങ് തുടങ്ങി.

പത്തുമണി ആകുന്ന വരെ റൂമിൽ തന്നെ കഴിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. പരിധി വിട്ട അടുപ്പം കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ അൽപനേരം കൂടി ലിസിമ്മക്കു കൂടെ ചിലവഴിക്കാമായിരുന്നു. ഇനി ഇപ്പോൾ സമയമുണ്ടെങ്കിലും താഴെ പോകുന്നത് നന്നാവില്ല. ലിസിമ്മ നേരത്തെയുള്ള മൂഡിലാകുമോ അതോ ദേഷ്യത്തിലാകുമോ എന്നൊന്നുമറിയില്ല.

നേരം ഒമ്പതുമണി കഴിഞ്ഞു പത്തുമിനിറ്റായി. അൽപ്പനേരം ഒന്ന് റസ്റ്റ് എടുക്കാം എന്ന് കരുതി ഞാൻ പത്തുമണിക്ക് ഒരു അലാറം വച്ച് കണ്ണടച്ച് നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നു. മൊബൈലിൽ യേശുദാസിന്റെ പഴയ ഹിന്ദി ഗാനങ്ങൾ വച്ച് ഇയർഫോൺ ചെവിയിൽ തിരുകി. കണ്ണടച്ച് മലർന്നു കിടന്നു.

അലാറം വച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തിൽ ലൈറ്റ് ഡിം ലൈറ്റിട്ടു കണ്ണ് മൂടിയാണ് ഞാൻ കിടന്നതു. ലിസിമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം കാരണം പെനിസ് ഉയർന്നു തന്നെ നിൽക്കുന്നു. താഴാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അവനെ ഒന്ന് തൊട്ടു നോക്കാൻ പോലും മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ഹൃദയം പടപടാ പെരുമ്പറകൊട്ടുന്നു. പാട്ടുകേട്ടിട്ടും എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ചു മനസ്സുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൻ താഴാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ലിസിമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും അവൻ ഇങ്ങനെത്തന്നെയിരിക്കുന്നതിന്റെ അർഥം എനിക്കുമനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ അതുപോലെ തന്നെ കിടന്നു.

ദാസേട്ടന്റെ സുന്ദരമായ ഗാനങ്ങൾ മനം കുളിർപ്പിക്കുന്നതാണ്. എന്നാൽ ഗാനങ്ങളൊന്നും എന്റെ മനസിലേക്ക് പോകുന്നില്ല. ഇന്നലെ മുനി ടീച്ചർ ആയിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ പോകാൻ നേരമായപ്പോൾ ലിസിമ്മയുടെ സ്നേഹ പ്രകടനവും മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നു. ഒരിത്തിരി സമാധാനം ആഗ്രഹിച്ചാണ്