Chapter Title : നാദിയ ✍️അൻസിയ✍️

ലീവ് മുഴുവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ തന്നെ ആയിരിക്കും.. പോയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നെല്ലാം ഇക്കക്ക് ആണ് കുഴപ്പം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ വീട്ടിൽ അതിനായിരുന്നു വഴക്ക്.. കേട്ടാൽ അറക്കുന്ന തെറി വിളി ആയിരുന്നു തള്ള എന്നെ വിളിച്ചത് ... മരുന്ന് കഴിച്ച മകന്റെ കുഴപ്പമെല്ലാം മാറും അതിനും ആ തള്ള സമ്മതിക്കില്ല.. അവനല്ല നീയാണ് കഴിക്കേണ്ടത് എന്നും പറഞ്ഞ് ഇക്കാക്ക് ആണ് കുഴപ്പം എന്ന് പറഞ്ഞ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും എല്ലാം ആ തള്ള

മുടക്കി...അവസാനം ചെന്നെത്തിയ ഹോസ്പിറ്റൽ എന്ന് പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല കച്ചവട സ്ഥാപനം .. വരുന്നവരുടെ മനസ്സറിഞ്ഞ് ചികിത്സ നടത്തുന്ന ഹോസ്പിറ്റൽ എനിക്കാണ് കുഴപ്പമെന്ന് വിധിയെഴുതി... ആ വാർത്ത കേട്ട തള്ളയുടെ മുഖം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്... ഇപ്പൊ ഒരു വർഷം ആവുന്നു അവർ പറയുന്ന ടെസ്റ്റും അവർ തരുന്ന മരുന്നും കഴിച്ച് ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു... മരുന്ന് തരുന്ന ഡോക്ടർക്കും അറിയാം എനിക്കും അറിയാം കുഴപ്പം ആർക്കാണെന്നും ഈ മരുന്ന് ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട് ഒരു കാര്യവും ഇല്ലന്നും ..... ഇപ്പൊ ഇക്കാ ലീവിന് വന്നിട്ട് ഒരാഴ്ച്ച ആയി തള്ള കണ്ടുപിടിച്ച ഹോസ്പിറ്റലിലെ മരുന്നും എൽക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോ കുറച്ചു നാളായി നിർത്തിവച്ചിരുന്ന തെറി അഭിഷേകം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു... ഉപ്പയും ഇക്കയും അടുത്ത് ഉള്ളപ്പോഴാണ് ഈ തെറിയെല്ലാം വിളിക്കുന്നത് എന്നോർത്തപ്പോ വല്ലാത്ത സങ്കടമായി എനിക്ക്... ഒന്നും കേട്ടില്ല എന്ന മട്ടിലിരുന്ന സലിക്കാനോട് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അറപ്പ് തോന്നി... "നമ്മുടെ ഉസ്താദിന്റെ അടുത്ത് ഇതുപോലെ കുറെ പേര് വരുന്നുണ്ട് അവർക്കെല്ലാം മക്കളും ആയി... നമുക്കതൊന്ന്...." ഇതുവരെ ഉമ്മാടെ മുന്നിൽ ഉയരാത്ത ഉപ്പാടെ നവോന്നു ചലിച്ചപ്പോ വല്ലാത്ത അത്ഭുതം തോന്നി എനിക്ക്... ഹോ... ഇയാൾക്ക് മിണ്ടാനും അറിയോ.... എന്നിട്ട് പറഞ്ഞ കാര്യമോ... ഉസ്താദിനെ പോയി കാണാൻ... എനിക്ക് അയാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ആട്ടണം എന്ന് തോന്നി.... "ഞാനും അത് കേട്ടു... എന്താ സലി നിന്റെ അഭിപ്രായം....?? ഉമ്മ അത് പിന്താങ്ങിയപ്പോ മറിച്ചൊരു മറുപടി ഞാൻ ഇക്കാടെ വായയിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല..... "എന്ന ഉമ്മ പറയുന്നത് പോലെ ...." അച്ചോടാ... നല്ല കുടുംബം ഈ പൂതനയെ തല്ലി കൊന്ന് ജയിലിൽ പോയാലോ എന്നുവരെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.... ഇനി എനിക്കതിൽ ഒരു റോളും ഇല്ല ഇവർ എന്താണോ പറയുന്നത് അത് ചെയ്യുക... രാത്രി നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞു വന്ന ഉപ്പ എല്ലാവരോടും കൂടി പറഞ്ഞു... "ഉസ്താദിനെ ഞാൻ കണ്ടു കാര്യം