Chapter Title : നാല് ചുമരുകൾ [പവിത്രൻ]

അടർന്നു വീഴാൻ വെമ്പൽ കൊണ്ട അതിൽ ഒരു തുള്ളിയെ അവൻ വിരൽ തുമ്പിൽ തോണ്ടിയെടുത്തു.

"എന്തൊരു മനുഷ്യനാ നീ.. "

സിഗരറ്റ് കറപിടിപ്പിച്ച അവന്റെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലേക്ക്  ആ വിരൽ  ഇറങ്ങി പോവുന്നതും നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു.

"ഇപ്പോൾ മനസിലായില്ലേ ഞാൻ മാറിയിട്ടില്ലാന്നു. അവളെ  കാണിക്കാൻ വേണ്ടി ചൂണ്ടു വിരൽ  ഒരിക്കൽ കൂടി ചപ്പി കൊണ്ട് അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"നിനക്ക് ശെരിക്കും ഭ്രാന്താണ്.. "

അവന്റെ ചേഷ്ടകൾ നോക്കി അവൾ പിറുപിറുത്തു.

"നീ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത് സത്യം. പക്ഷേ ആ ഭ്രാന്തിനു വര്ഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട്.അത് തുടങ്ങിയത് ഈ മുറിയിൽ നിന്നാണ്. എന്റെ ഭ്രാന്ത് മുഴുവനും കണ്ടിട്ടുള്ളതും ഈ നാല് ചുവരുകളാണ്. അത് കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു ഈ മുറിയോട് എനിക്കിത്ര അറ്റാച്ച്മെന്റ്. "

"നീ ട്രെയ്‌നിലിരുന്നു തന്നെ അടിച്ചിട്ടാണോ വന്നിരിക്കുന്നത്..? "

"ഏയ്യ് നെവർ.. പച്ചയ്ക്കാണ്. ഇന്നലെ രാത്രി തൊട്ട് ഒരു തുള്ളി തൊട്ടിട്ടില്ല. നീയുള്ളപ്പോൾ പിന്നെ വേറെ ലഹരി എന്തിനാ.. "

വീണ്ടും സോഫായിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു കൊണ്ട് അവൻ ചിരി തുടങ്ങി.

"രാവിലെ തന്നെ നല്ല ഫോമിലാണല്ലോ. ഉത്സവ പറമ്പ് തോറും നടന്നു നാടകം കാണുന്നതിന് ഇപ്പോളും കുറവൊന്നുമില്ലല്ലേ.. "

"അതിന്റെ സുഖമൊന്നും നിന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മനസിലാവില്ല. അല്ലേലും നിനക്കെങ്ങനെ മനസിലാവാനാ.നിനക്ക് ഒരു തുള്ളി സുഖം കിട്ടണേൽ തന്നെ ഞാൻ നാട്ടിൽ നിന്നും ട്രെയിൻ പിടിച്ചു വരണം. "

"വിവേക് കുറച്ചു കൂടുന്നുണ്ട് ഇതൊക്കെ.. "

"എന്ത്..? ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ സത്യം.നീ ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിക്കണ്ട. ഞാൻ അവനെ കുറ്റപെടുത്തിയതല്ല. ഇതിൽ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനുമില്ല. "

"സ്വന്തം കൂട്ടുകാരനല്ലേ.. നിനക്കൊന്നു ഉപദേശിച്ചു കൂടെ.? "

"ഹഹഹ.. എന്തിനു?ഞാനുപദേശിച്ചു അവനെങ്ങാനും നന്നായി പോയാൽ നഷ്ടം എനിക്കല്ലേ.. "

അവന്റെ ചിരി വീണ്ടും അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.

"വിവേക് എനിക്ക് ഇത് കേട്ടിട്ടു ചിരിയൊന്നും വരുന്നില്ല. ഞാൻ കാര്യായിട്ട് പറഞ്ഞതാണ് . എനിക്ക് മടുത്തു തുടങ്ങി. "

അവളുടെ കണ്ണിന്റെ വശ്യത ഇപ്പോൾ കൊഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. നിസ്സഹായതയോടെ അവൾ അവനെ നോക്കി. അവളെ ശ്രെദ്ധിക്കാതെ അവൻ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ എന്തോ തിരയുകയാണ്.

"നീ