Chapter Title : നഹ്മയും പ്രൊഫസർ വർഗീസ് കുര്യനും 3 [നഹ്മ]

ഹലോ

ആ മോളെ പറ. എന്താ.

സാറ് എന്താ ഇങ്ങനെ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി പറയുന്നത്. എനിക്ക് ആകെ വിഷമം ആവുന്നുണ്ട്. പ്ലീസ് ഇങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത് ഒരാളോട്.

ഹേയ് എന്താ മോളെ ഞാൻ അല്ലേ മോശക്കാരൻ. മോള് എന്തിനാ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്.

സാറേ പ്ലീസ് നിർത്തുസാറ് പ്ലീസ്.

എന്താ വിളിച്ചത്.

ഒന്നുമില്ല ബൈ (കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോൺ വെയ്ക്കുന്നു )

ഹലോ വെയ്ക്കല്ലേ മോളെ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ കരയല്ലേ.(ശേ ഞാൻ എന്താ ചെയ്തത് ആ കൊച്ചിന് ആകെ വിഷമം ആയല്ലോ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല....)

3 ദിവസത്തിനു ശേഷം.

വാട്സാപ്പിൽ.

ഹലോ സാറ്.

എന്താ മോളെ.

അവര് വന്ന് പോയി.

ആര്

ചെക്കന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും.

ഓഹ് എന്നിട്ട് എന്തായി.

അവര് കുറെ സംസാരിച്ചു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് അവിടുന്നു ജോലിക്ക് പോകാം അടുത്താണ് പറഞ്ഞു.

മ്മ്മ്.

മ്മ്മ് നിന്റെ വിധി അല്ലാതെന്ത് പറയാൻ. പഠിക്കണ്ട പ്രായം ആണ്. ശെരി ബൈ വേറെ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ.

മ്മ്മ് ശെരി (സാറ് എന്താ ഇങ്ങനെ .)

ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെ കുറെ കഴിഞ്ഞു പോയി പക്ഷേ സാറ് അവളോട്‌ അധികം അടുപ്പം കാണിച്ചില്ല. ഇത്‌ അവൾക്ക് എന്തോ പോലെ ആയി. സാറ് മാത്രമാണ് കുറ്റക്കാരൻ എന്ന രീതിയിൽ അവൾ പറഞ്ഞത് ആണ് പ്രശ്നം ആയത് അവളും ഒരു പരിധി വരെ കുറ്റക്കാരിയാണ് എന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു എന്നിട്ടും അത് മറച്ചു വച്ചു . ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും നേരിയ കുറ്റബോധം അവളെയും വേട്ടയാടി തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു നഹ്മ രാവിലെ റെഡി ആയി സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിൽ എത്തി. പക്ഷേ പതിവ് പോലെ സാറ് വന്നിരുന്നില്ല. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് സാറ് കയറി വന്നു. മനപ്പൂർവം അവളെ നോക്കിയില്ല. (സാറ് നോക്കാതെ ഗുഡ് മോർണിംഗ്ന് മറുപടി കൊടുത്തു )

സാറ് പ്രൊജക്റ്റ്‌ പ്രസന്റേഷൻ

(മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെ ) ആ അത് നീ ചെയ്താൽ മതി മോളെ. ഞാൻ വാലുയേഷന് വരുന്നവരെ വിളിച്ചിരുന്നു. ടോപ്പിക്ക് ഇൻട്രോഡക്ഷൻ അല്ലേ വല്യേ സ്ട്രിക്ട് ഉണ്ടാവില്ലാ പറഞ്ഞു.

ആ സാറ്. ഞാൻ