Chapter Title : നഹ്മയും പ്രൊഫസർ വർഗീസ് കുര്യനും 3 [നഹ്മ]

പോയി നോക്കട്ടെ എന്നാൽ

ഓ ശെരി.

അവൾക്ക് എന്തോ മൊത്തത്തിൽ വിഷമം ആയി. പോവാൻ തിരിഞ്ഞ അവൾ പെട്ടെന്ന് സാറിന്റെ കാലിൽ വീണു.

സാറേ പ്ലീസ് ഇനിയും ഇങ്ങനെ കുത്തി നോവിക്കല്ലേ. ഞാൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞതാ സാറ് മാത്രമാണ് കുറ്റക്കാരൻ എന്ന്. ഞാനും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ട് ഉണ്ട്. പ്ലീസ് എന്റെ ഭാഗത്തും തെറ്റുണ്ടെന്ന് സമ്മതിച്ചില്ലേ. സാറ് ഇനിയേലും എന്നോട് ഒന്ന് പണ്ടത്തെ പോലെ ആവണം. ഞാൻ സാറിനെ എന്റെ ഉപ്പാടെ സ്ഥാനത്തു ആണ് കാണുന്നത്.

ഇത്‌ കണ്ടപ്പോ സാറിന് എന്തോ പോലെ ആയി. അവൾ ശെരിക്കും കാല് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. കരയായിരുന്നു. സെന്റിമെന്റൽ അപ്രോച്ച് ഏറ്റു എന്ന് മനസിലായി. താഴെ കിടക്കുന്ന അവളുടെ കുണ്ടി കണ്ടിട്ട് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മോളെ അത് പോട്ടെ സാരമില്ല. അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോ എനിക്ക് നല്ലം വിഷമം ആയി അതോണ്ടല്ലേ. പ്ലീസ് എണീക്ക്.

സാറ് എന്നോട് കഷമിച്ചു എന്ന് പറയാതെ ഞാൻ എണീക്കില്ല.

ക്ഷമിച്ചു മോളെ എണീക്ക് (മെല്ലെ അവളെ പിടിച്ചു കാലിൽ നിന്ന് എഴുനേൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആകെ കലങ്ങിയിരുന്നു. സാറ് കിട്ടിയ തക്കത്തിന് അവളെ തന്റെ മാറോട് ചേർത്തു.

പോട്ടെ മോളെ സാരമില്ല ഞാൻ അതൊക്കെ മറന്നു. അന്ന് എന്തോ അറിയാതെ നമ്മക്ക് പറ്റിയത് അല്ലേ. പിന്നെ എന്നെ മാത്രം പറഞ്ഞപ്പോ എനിക്ക് ശെരിക്കും വിഷമം ആയി.

അവളെ കൂടുതൽ ടൈറ്റ് ആയി കെട്ടിപിടിച്ചു. അവളുടെ അമ്മിഞ്ഞ സാറിന്റെ ദേഹത്ത് നല്ലം അമരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

(എന്ത് സോഫ്റ്റ്‌ ആണ് പഞ്ഞി കെട്ട് പോലെ ഉണ്ട്. ആ കടിച്ചു തിന്നാൻ തോന്നുന്നു )

അധികം സാറ് അമർത്തിയില്ല. അപ്പഴാണ് അവള് സാറിന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കിയത്.

ശെരിക്കും ഞാൻ ഉപ്പാടെ സ്ഥാനത്തു ആണ് സാറിനെ കാണുന്നത് . ഇത്രേം പൈസ മുടക്കി എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് സാർ അല്ലേ.

ഇല്ലാ നീ എന്റെ സ്വന്തം മോളല്ലേ. മതി വേഗം ചെല്ല് പ്രസന്റേഷൻ ഉഷാറാക്ക്. ഞാനും വരാം കാണാൻ.

ആ...

പ്രസന്റേഷൻ നഹ്മ ഉഷാറാക്കി. ദിവസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. സാറും അവളും തമ്മിൽ പണ്ടത്തെക്കാൾ കമ്പനി ആയി.